Osoba chodząca z zaburzeniami równowagi powinna skorzystać
Balkonik jest najlepszym wyborem u osoby chodzącej z zaburzeniami równowagi, bo daje najszerszą i najbardziej stabilną podstawę podparcia. W praktyce oznacza to mniejsze ryzyko upadku, szczególnie u pacjentów osłabionych, po udarze, z chorobą Parkinsona, niedowładem, zawrotami głowy albo po dłuższym unieruchomieniu. Osoba opiera obie kończyny górne na sprzęcie, a ciężar ciała rozkłada się bardziej symetrycznie. To bardzo ważne, gdy problemem nie jest tylko ból jednej nogi, ale właśnie niepewność chodu i chwianie się. Zgodnie z dobrą praktyką opiekuńczą sprzęt pomocniczy dobiera się do poziomu sprawności, siły mięśniowej, koordynacji i ryzyka upadku. Balkonik powinien mieć odpowiednią wysokość, zwykle taką, aby rękojeści były mniej więcej na poziomie nadgarstków przy swobodnie opuszczonych rękach. Trzeba też sprawdzić gumowe nasadki, hamulce jeśli są, oraz czy pacjent potrafi bezpiecznie przesuwać sprzęt. Moim zdaniem to jeden z tych tematów, gdzie teoria od razu przekłada się na bezpieczeństwo w sali chorych czy w domu podopiecznego.
Przy zaburzeniach równowagi najważniejsze jest zapewnienie możliwie stabilnego podparcia podczas chodu, a nie tylko danie pacjentowi czegokolwiek do ręki. Laska może być przydatna u osoby z niewielkim osłabieniem jednej kończyny dolnej albo przy lekkim odciążaniu stawu biodrowego czy kolanowego, ale ma małą powierzchnię podparcia. W przypadku wyraźnego chwiania się może wręcz dawać fałszywe poczucie bezpieczeństwa, bo pacjent nadal opiera się głównie na własnej równowadze. Kula również służy głównie do odciążania kończyny, na przykład po urazie, zabiegu ortopedycznym albo przy bólu nogi. Wymaga jednak dobrej koordynacji, siły rąk i prawidłowego wzorca chodu, więc u osoby z zaburzoną stabilnością może zwiększyć ryzyko potknięcia. Wózek inwalidzki nie jest podstawowym rozwiązaniem dla osoby, która może chodzić, tylko ma problem z równowagą. Zbyt szybkie posadzenie pacjenta na wózku ogranicza jego aktywność, pogarsza wydolność, siłę mięśni i samodzielność. Oczywiście bywają sytuacje, że wózek jest konieczny, ale wtedy mówimy raczej o znacznym ograniczeniu mobilności, dużym ryzyku upadku albo braku możliwości bezpiecznego chodu. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś wybiera sprzęt według skojarzenia z chodzeniem, a nie według realnego problemu pacjenta. Tutaj problemem jest równowaga, więc najlepsze będzie stabilne, szerokie podparcie, czyli balkonik.