Sprzętem ortopedycznym, który ułatwi przemieszczanie się podopiecznej ze zmianami zwyrodnieniowymi stawu kolanowego, jest
Kula, najczęściej kula łokciowa, jest właściwym sprzętem ortopedycznym do ułatwienia przemieszczania się osobie ze zmianami zwyrodnieniowymi stawu kolanowego. Przy chorobie zwyrodnieniowej kolana często występuje ból, ograniczenie zakresu ruchu, uczucie niestabilności oraz oszczędzanie kończyny. Kula pozwala częściowo odciążyć bolesny staw, zwiększa powierzchnię podparcia i poprawia bezpieczeństwo chodu. W praktyce opiekun powinien zwrócić uwagę, czy kula jest dobrze dobrana do wzrostu: uchwyt mniej więcej na wysokości nadgarstka przy swobodnie opuszczonej ręce, a łokieć lekko zgięty. Z mojego doświadczenia wynika, że źle ustawiona kula potrafi bardziej przeszkadzać niż pomagać, bo powoduje pochylanie tułowia i ból barku. Dobra praktyka jest taka, aby kula była używana po stronie przeciwnej do chorego kolana, jeśli podopieczna chodzi z jedną kulą. Trzeba też sprawdzić gumową nasadkę antypoślizgową, obuwie i warunki otoczenia, np. dywaniki czy mokrą podłogę. To proste rzeczy, ale w opiece robią dużą różnicę.
W tym pytaniu łatwo pomylić sprzęt rehabilitacyjny ze sprzętem ortopedycznym służącym bezpośrednio do chodzenia. Orbitrek kojarzy się z ruchem kończyn dolnych i poprawą kondycji, ale nie służy do przemieszczania się podopiecznej po mieszkaniu, korytarzu czy placówce. Jest urządzeniem treningowym, wymagającym dość dobrej równowagi, siły mięśniowej i kontroli stawów. U osoby ze zwyrodnieniem kolana mógłby nawet nasilać dolegliwości, jeśli byłby używany bez zaleceń fizjoterapeuty. Rotor także ma zastosowanie rehabilitacyjne, zwykle do ćwiczeń kończyn górnych lub dolnych w pozycji siedzącej. Pomaga utrzymać ruchomość, poprawić krążenie i aktywizować pacjenta, ale nie jest pomocą lokomocyjną. Nie daje stabilnego podparcia podczas chodu, więc nie zabezpiecza przed upadkiem w trakcie przemieszczania. Pionizator statyczny ma jeszcze inne przeznaczenie: umożliwia ustawienie osoby w pozycji stojącej, głównie wtedy, gdy pacjent samodzielnie nie może bezpiecznie stać. Stosuje się go w pionizacji, profilaktyce powikłań unieruchomienia i stopniowym obciążaniu organizmu. Nie zastępuje jednak kuli, balkonika czy laski podczas chodzenia. Typowy błąd myślowy polega na tym, że wszystko, co związane z ruchem, traktuje się jako sprzęt do przemieszczania. W opiece trzeba rozróżniać ćwiczenie od lokomocji. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych praktycznych różnic, bo od właściwego doboru pomocy zależy bezpieczeństwo podopiecznej i mniejsze ryzyko upadku.