Podczas wykonywania toalety całego ciała u pacjentki leżącej w łóżku przebywającej na oddziale wewnętrznym, zgodnie z zasadami, opiekun medyczny powinien
Podczas toalety całego ciała pacjentki leżącej w łóżku ważne jest, żeby woda była komfortowo ciepła przez cały czas trwania czynności. Dlatego zgodnie z dobrą praktyką opiekun medyczny powinien zmieniać wodę wtedy, gdy staje się chłodna. To nie jest tylko kwestia wygody, ale też bezpieczeństwa i poszanowania godności pacjentki. Osoba leżąca, szczególnie na oddziale wewnętrznym, może szybciej marznąć, mieć osłabione krążenie, być po infekcji albo mieć mniejszą tolerancję na zimno. Chłodna woda powoduje dyskomfort, napięcie mięśni, czasem dreszcze, a u osób osłabionych może pogarszać samopoczucie. W praktyce opiekun powinien sprawdzać temperaturę wody przed rozpoczęciem mycia i w trakcie, najlepiej wewnętrzną stroną nadgarstka albo termometrem, jeśli jest taka procedura w placówce. Woda do toalety ciała powinna być przyjemnie ciepła, zwykle w granicach około 37-40°C, oczywiście z uwzględnieniem odczuć pacjentki. Moim zdaniem to jedna z tych prostych czynności, które bardzo pokazują profesjonalizm opiekuna: nie myjemy mechanicznie, tylko cały czas obserwujemy reakcję pacjentki, pytamy czy temperatura odpowiada i dbamy o intymność, osłonięcie ciała oraz kolejność mycia od miejsc czystszych do bardziej narażonych na zabrudzenie.
W toalecie całego ciała pacjenta leżącego nie chodzi o to, żeby bezrefleksyjnie trzymać się jednej liczby albo wymieniać wodę po każdym fragmencie ciała. Temperatura 33°C jest zbyt niska dla większości osób i może być odczuwana jako chłodna, zwłaszcza gdy pacjent leży odkryty choćby częściowo. Taka woda szybko powoduje dyskomfort, uczucie zimna i napięcie mięśni. U pacjentów osłabionych, starszych, z chorobami układu krążenia albo po dłuższym unieruchomieniu może to być naprawdę nieprzyjemne. Z drugiej strony 53°C to temperatura zdecydowanie za wysoka do mycia ciała. Skóra pacjentów hospitalizowanych bywa cienka, sucha, wrażliwa, czasem z zaburzeniami czucia, więc łatwo o oparzenie lub podrażnienie. Typowy błąd polega tu na myśleniu, że cieplejsza woda lepiej myje albo szybciej rozgrzewa chorego. W opiece to nie działa w ten sposób, bo bezpieczeństwo skóry jest ważniejsze niż subiektywne wrażenie, że gorąca woda jest skuteczniejsza. Nie ma też zasady, że wodę trzeba zmieniać po umyciu każdej części ciała. Byłoby to mało praktyczne i niepotrzebnie wydłużało zabieg, choć oczywiście wodę należy zmienić, gdy jest zabrudzona, po toalecie okolic intymnych, po kontakcie z wydzielinami albo gdy procedura oddziałowa tak zaleca. Najbardziej rozsądne i zgodne ze standardem jest kontrolowanie stanu wody w trakcie zabiegu: ma być czysta, odpowiednio ciepła i akceptowana przez pacjentkę. Z mojego doświadczenia właśnie takie szczegóły decydują, czy toaleta jest wykonana profesjonalnie, a nie tylko odhaczona w planie opieki.