Zgodnie z algorytmem, toaletę twarzy pacjentki unieruchomionej w łóżku należy rozpocząć od umycia
Toaletę twarzy pacjentki unieruchomionej w łóżku zgodnie z algorytmem rozpoczyna się od umycia oczu. Wynika to z zasady mycia od okolicy najczystszej do bardziej zanieczyszczonej oraz od miejsc szczególnie wrażliwych. Oczy są delikatne, łatwo je podrażnić i łatwo przenieść do nich drobnoustroje, dlatego pielęgnację wykonuje się na początku, gdy woda, myjka lub gazik są jeszcze czyste. Każde oko należy przemywać osobnym jałowym gazikiem albo czystym rogiem myjki, ruchem od zewnętrznego kącika oka do wewnętrznego, czyli w kierunku nosa. Nie trze się powiek mocno, bo można uszkodzić skórę albo spojówkę. W praktyce warto też obserwować, czy nie ma zaczerwienienia, ropnej wydzieliny, obrzęku powiek albo łzawienia, bo to może świadczyć o stanie zapalnym. Dopiero potem myje się kolejne części twarzy, na przykład czoło, nos, policzki, okolice ust i brodę. Moim zdaniem to jest jeden z tych prostych algorytmów, które naprawdę mają sens przy łóżku pacjenta, bo porządek czynności zmniejsza ryzyko zakażenia i daje pacjentce poczucie komfortu.
Rozpoczynanie toalety twarzy od brody, nosa albo policzków nie jest zgodne z typowym algorytmem pielęgnacji osoby leżącej. Te okolice nie są pierwszym wyborem, ponieważ mogą być bardziej narażone na kontakt z wydzieliną, potem, resztkami kosmetyków, śliną czy zanieczyszczeniami z okolicy ust. Jeśli opiekun zacznie od takich miejsc, a potem przejdzie do oczu tą samą myjką lub niedostatecznie czystym gazikiem, zwiększa ryzyko przeniesienia drobnoustrojów do spojówek. To niby drobiazg, ale w opiece długoterminowej takie drobiazgi robią dużą różnicę. Nos bywa mylony z początkiem toalety, bo leży blisko oczu i jest centralną częścią twarzy, jednak okolica nosa może zawierać wydzielinę i bakterie z dróg oddechowych. Policzki są dość neutralną częścią twarzy, ale też nie powinny wyprzedzać oczu, bo zasada jest prosta: najpierw miejsca najbardziej wrażliwe i wymagające czystości, potem pozostałe. Broda zwykle znajduje się bliżej jamy ustnej, więc może być bardziej zanieczyszczona śliną lub resztkami pokarmu. Typowy błąd myślowy polega na traktowaniu mycia twarzy jak zwykłego mycia „od góry do dołu” albo według wygody osoby wykonującej czynność. W pielęgnacji pacjenta unieruchomionego ważniejszy jest jednak algorytm, aseptyka i bezpieczeństwo. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać: oczy jako pierwsze, osobny czysty materiał dla każdego oka, delikatny ruch i stała obserwacja skóry oraz błon śluzowych.