Jeżeli pacjentowi, u którego lekarz podejrzewa zakrzepowe zapalenie żył głębokich, lekarz zlecił wykonanie badania rentgenowskiego w pracowni mieszczącej się w innej części szpitala, to opiekun powinien poinformować pacjenta o badaniu oraz
W tej sytuacji najbezpieczniejsze jest przewiezienie pacjenta na wózku inwalidzkim do pracowni rentgenowskiej. Przy podejrzeniu zakrzepowego zapalenia żył głębokich, czyli zakrzepicy żył głębokich, nie powinno się zachęcać pacjenta do chodzenia po oddziale, nawet jeśli teoretycznie jest w stanie iść. Wysiłek, pionizacja i praca mięśni kończyny mogą zwiększać ryzyko przemieszczenia się skrzepliny, a to w najgorszym przypadku może prowadzić do zatorowości płucnej. Moim zdaniem to jest taki typowy przykład, gdzie „pacjent wygląda dobrze”, ale procedura bezpieczeństwa i tak jest ważniejsza niż wygoda. Opiekun medyczny powinien poinformować pacjenta, dokąd jedzie i po co, pomóc mu bezpiecznie usiąść na wózku, zabezpieczyć kończyny, sprawdzić hamulce, zadbać o dokumentację lub skierowanie zgodnie z organizacją oddziału i przekazać pacjenta personelowi pracowni. Dobrą praktyką jest też obserwowanie, czy nie pojawia się duszność, ból w klatce piersiowej, nagłe osłabienie albo sinica, bo to mogą być objawy alarmowe. Opiekun nie interpretuje wyniku badania, tylko działa w swoim zakresie kompetencji: bezpieczny transport, komunikacja z pacjentem i współpraca z zespołem terapeutycznym.
W tym pytaniu łatwo pomylić zwykłe doprowadzenie pacjenta na badanie z transportem medycznym dostosowanym do jego stanu. Podejrzenie zakrzepicy żył głębokich zmienia sposób postępowania. Nie chodzi tylko o to, żeby pacjent dotarł do pracowni rentgenowskiej, ale żeby dotarł tam bez narażania go na niepotrzebny wysiłek i powikłania. Zaprowadzenie pacjenta pieszo może wydawać się praktyczne, zwłaszcza jeśli pacjent mówi, że da radę, ale przy podejrzeniu zakrzepu jest to ryzykowne. Ruch kończyny i dłuższy marsz po szpitalu mogą pogorszyć sytuację, dlatego standardowo wybiera się transport na wózku inwalidzkim albo inny zalecony środek transportu. Nieprawidłowe jest też myślenie, że opiekun powinien analizować wyniki badania. Interpretacja zdjęcia rentgenowskiego, decyzja diagnostyczna i dalsze leczenie należą do lekarza, ewentualnie lekarza radiologa i zespołu terapeutycznego. Opiekun może zauważyć stan pacjenta, zgłosić niepokojące objawy, ale nie stawia rozpoznań i nie omawia wyników jako osoba decyzyjna. Towarzyszenie pacjentowi podczas samego przebiegu badania również nie jest automatycznie właściwym wyborem. W pracowni rentgenowskiej obowiązują zasady ochrony radiologicznej, a obecność osób postronnych w czasie ekspozycji jest ograniczana. Jeśli pacjent wymaga pomocy, decyduje o tym personel pracowni i stosuje odpowiednie zabezpieczenia. Typowy błąd myślowy polega tu na skupieniu się na opiece rozumianej jako „bycie cały czas obok”, a nie na realnym bezpieczeństwie klinicznym. W praktyce opiekun powinien poinformować pacjenta, przygotować go do drogi i przewieźć na wózku, zgodnie z zaleceniem oraz organizacją pracy oddziału.