U chorej z założonym wenflonem na prawym przedramieniu zakładanie koszuli należy rozpocząć od
Zakładanie koszuli u chorej z wenflonem na prawym przedramieniu należy rozpocząć od prawej ręki, czyli od kończyny z założonym wkłuciem obwodowym. Chodzi przede wszystkim o bezpieczeństwo wkłucia i komfort pacjentki. Wenflon jest ciałem obcym w żyle, zabezpieczonym opatrunkiem i plastrem, ale przy szarpnięciu rękawem można go poluzować, wysunąć albo spowodować ból, krwawienie czy naciek podskórny. Dlatego rękę z wenflonem wkłada się do rękawa jako pierwszą, spokojnie prowadząc materiał nad dłonią, przedramieniem i opatrunkiem. Moim zdaniem to jedna z tych prostych zasad, które w praktyce naprawdę robią różnicę. W dobrej praktyce opiekuńczej kończynę z ograniczeniem ruchu, bólem, niedowładem, opatrunkiem, gipsem albo właśnie dostępem naczyniowym ubiera się jako pierwszą, a rozbiera jako ostatnią. Przy tej czynności warto wcześniej sprawdzić, czy opatrunek przy wenflonie jest suchy, czysty i dobrze przyklejony, czy nie ma zaczerwienienia, obrzęku, bólu ani wycieku. Rękaw powinien być luźny, bez mocnego naciągania. Jeśli pacjentka ma podłączony wlew, trzeba uważać na dren, butelkę lub worek infuzyjny i w razie potrzeby poprosić pielęgniarkę o pomoc, bo opiekun nie powinien samodzielnie manipulować dostępem dożylnym poza swoim zakresem kompetencji.
Rozpoczynanie zakładania koszuli od lewej ręki może wydawać się wygodne, bo lewa kończyna jest wolna od wenflonu i łatwiej nią manewrować. Właśnie tu często pojawia się błąd myślowy: wybiera się stronę łatwiejszą, zamiast strony wymagającej ochrony. W opiece nad osobą chorą zasada jest trochę odwrotna. Najpierw zabezpieczamy kończynę trudniejszą, bolesną, osłabioną albo z elementem medycznym, żeby później nie trzeba było jej mocno zginać, ciągnąć i przeciskać przez materiał. Gdyby prawa ręka z wkłuciem została na koniec, rękaw trzeba by naciągać przy już częściowo ubranej koszuli, co zwiększa ryzyko wysunięcia wenflonu, naruszenia opatrunku lub pociągnięcia drenu. Zaczynanie od głowy także nie jest najlepsze, bo koszula może wtedy ograniczać widoczność i dostęp do prawego przedramienia. Trudniej kontrolować, czy materiał nie zahacza o plaster albo kaniulę. Zakładanie obu rąk jednocześnie brzmi sprawnie, ale w praktyce przy osobie chorej bywa chaotyczne i mało bezpieczne. Taki sposób utrudnia stabilizację kończyny z wkłuciem i może wymusić zbyt szybkie ruchy. Dobra technika pielęgnacyjna polega na spokojnym prowadzeniu ubrania, obserwacji skóry i opatrunku oraz unikaniu zbędnego napięcia przewodów. Z mojego doświadczenia wynika, że pośpiech przy ubieraniu pacjenta z wenflonem najczęściej kończy się poprawianiem opatrunku albo niepotrzebnym stresem chorego, a przecież da się tego łatwo uniknąć.