Przejdź do głównej treści

Kwalifikacja: MED.14 - Świadczenie usług medyczno-pielęgnacyjnych i opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej

Zawód: Opiekun medyczny

Kategorie: Czynności higieniczne Profilaktyka odleżyn i ułożenie

Słowa kluczowe: Profilaktyka odparzeń Skutki długotrwałego unieruchomienia

Do czynności zapobiegających powstawaniu odparzeń należą:

A. utrzymanie higieny miejsc narażonych na odparzenia, dokładne osuszanie skóry.
B. talkowanie miejsc narażonych na odparzenia, nakładanie opatrunku.
C. częsta zmiana bielizny pościelowej, dokładne osuszanie skóry po umyciu.
D. stosowanie krążka pod pośladki, talkowanie skóry.
Utrzymanie higieny miejsc narażonych na odparzenia i dokładne osuszanie skóry to sedno profilaktyki. Odparzenie powstaje najczęściej tam, gdzie skóra jest długo wilgotna, ociera się o skórę lub bieliznę i ma słaby dostęp powietrza, np. w pachwinach, pod piersiami, w fałdach brzusznych, między pośladkami czy u osób z nietrzymaniem moczu. Dobra praktyka opiekuńcza polega na regularnym myciu tych okolic łagodnym preparatem, usunięciu potu, moczu lub kału, a potem bardzo starannym osuszeniu przez delikatne przykładanie ręcznika, nie tarcie. Moim zdaniem to niby prosta czynność, ale w praktyce robi ogromną różnicę. W razie potrzeby stosuje się też preparaty barierowe, np. krem ochronny z tlenkiem cynku lub środki zalecone w placówce, ale na czystą i suchą skórę. Standardem jest obserwacja zaczerwienienia, maceracji, pęknięć naskórka i zgłaszanie zmian pielęgniarce. Sama zmiana pościeli czy posypanie skóry talkiem nie zastąpi codziennej, dokładnej pielęgnacji skóry narażonej na wilgoć i tarcie.
W profilaktyce odparzeń łatwo pomylić kilka pojęć: odparzenie, odleżynę i zwykłe zabrudzenie skóry. Odparzenie to przede wszystkim problem wilgoci, tarcia, przegrzania i maceracji naskórka. Dlatego najważniejsze jest utrzymanie czystości skóry w miejscach ryzyka oraz dokładne jej osuszenie. Stosowanie krążka pod pośladki nie jest dobrą metodą profilaktyki. Taki krążek może zwiększać ucisk na brzegi podparcia, pogarszać mikrokrążenie i sprzyjać uszkodzeniom skóry, szczególnie u osoby leżącej. To raczej stary nawyk niż współczesna dobra praktyka opiekuńcza. Talkowanie też bywa przeceniane. Talk chwilowo pochłania wilgoć, ale może zbijać się w grudki, podrażniać skórę, utrudniać ocenę zaczerwienienia i przy dłuższym stosowaniu nasilać przesuszenie albo tarcie. Z mojego doświadczenia wynika, że część osób myśli: skoro skóra ma być sucha, to posypię talkiem i sprawa załatwiona. No właśnie nie do końca. Skóra ma być czysta, sucha po toalecie i zabezpieczona odpowiednim preparatem, jeśli jest taka potrzeba. Nakładanie opatrunku na miejsca tylko narażone na odparzenia również nie jest rutynowym rozwiązaniem, bo opatrunek bez wskazań może zatrzymywać wilgoć i nasilać macerację. Częsta zmiana pościeli jest korzystna, zwłaszcza gdy jest wilgotna lub zabrudzona, ale sama nie wystarczy, jeśli nie zadba się bezpośrednio o fałdy skórne, pachwiny czy okolice krocza. Właściwe myślenie jest więc takie: usuń wilgoć i zanieczyszczenia, osusz delikatnie, obserwuj skórę i reaguj wcześnie.

Wymagane logowanie

Ocenianie trudności pytań jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się, aby skorzystać z pełni możliwości platformy.

Twoja ocena pomoże innym uczniom w przygotowaniu do egzaminu, a Tobie pozwoli na dostęp do spersonalizowanych statystyk.

Zgłoś błąd w pytaniu

Rozwiń sekcję i zmień pole, którego dotyczy błąd. Wysłane zostaną tylko zmienione sekcje.

Błędna kwalifikacja
Błąd w treści pytania
Błąd w treści odpowiedzi
Błąd w obrazie
Dane kontaktowe (opcjonalnie)
Podaj email, jeśli chcesz otrzymać informację o rozpatrzeniu zgłoszenia.

Potwierdzenie

Informacja