Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Niektórzy zakładają, że balkonik rehabilitacyjny, laska czy nawet orteza wystarczą osobie po amputacji kończyny dolnej, zwłaszcza jeśli wcześniej próbowała już chodzić na kulach. Jednak z punktu widzenia rehabilitacji i bezpieczeństwa to jest dość ryzykowne podejście. Balkonik sprawdza się dobrze przy zaburzeniach równowagi lub osłabieniu mięśni, gdy pacjent zachował obie kończyny dolne – natomiast tutaj, po amputacji, szczególnie u osoby starszej, wytrzymałość, koordynacja i siła są zazwyczaj zbyt ograniczone, by takie rozwiązanie było efektywne i bezpieczne. Laska jest jeszcze mniej stabilna, praktycznie niepolecana przy tak dużych deficytach ruchowych i braku jednej kończyny. Orteza z kolei nie rozwiązuje zasadniczego problemu braku kończyny – stosuje się ją raczej przy stabilizacji stawów lub po urazach, a nie w sytuacji po amputacji całej kończyny. Z mojego punktu widzenia, typowym błędem jest kierowanie się chęcią „zachowania mobilności za wszelką cenę” – pacjenci i opiekunowie czasem chcą uniknąć wózka, bo kojarzy się im z utratą samodzielności, lecz w praktyce właśnie wózek daje bezpieczeństwo i komfort. Warto zawsze ocenić indywidualnie możliwości pacjenta, ale w przypadkach, gdy osoba nie radzi sobie z kulami, rekomendacje branżowe jasno wskazują na wybór wózka inwalidzkiego jako sprzętu pierwszego wyboru. Takie podejście nie tylko minimalizuje ryzyko upadków i kontuzji, ale też umożliwia zachowanie resztek niezależności – a to w starszym wieku jest naprawdę bardzo ważne.