Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

W praktyce opieki nad pacjentem po udarze niedokrwiennym mózgu wiele osób błędnie zakłada, że wystarczy odpowiednie ułożenie ciała czy ćwiczenia w odciążeniu, a nawet – co bardzo ryzykowne – że najlepiej czekać na samoistną poprawę. Tymczasem bierne układanie tułowia z podparciem to jedynie element profilaktyki przeciwodleżynowej i zapewnienia komfortu, ale w żaden sposób nie zastępuje aktywizacji ruchowej. Takie podejście sprawdza się tylko jako dodatek, nigdy jako główny kierunek rehabilitacji. Z kolei ćwiczenia w odciążeniu kończyn niedowładnych mają sens dopiero na wyższym etapie rehabilitacji, kiedy pojawia się nawet minimalna czynna aktywność mięśniowa – wcześniej taka koncepcja jest zwyczajnie przedwczesna i nie skutkuje pobudzeniem funkcji nerwowo-mięśniowych. Największym błędem jest jednak przekonanie, że pacjenta po udarze należy „zostawić w spokoju” i liczyć na samoczynną poprawę. To nie tylko sprzeczne z aktualnymi standardami postępowania, ale też prowadzi do szybkiego pogorszenia stanu funkcjonalnego – mogą rozwinąć się przykurcze, zaniki i wtórne powikłania, które bardzo utrudniają ewentualną późniejszą rehabilitację. W polskiej i zagranicznej literaturze jednoznacznie podkreśla się, że szybkie wdrożenie ćwiczeń biernych i bierno-czynnych daje najlepsze rokowania na odzyskanie sprawności. Myślenie, że „czas leczy rany” w przypadku udaru niestety tylko pogłębia niepełnosprawność. Opiekun powinien więc skupić się na aktywizowaniu podopiecznego, a nie biernym oczekiwaniu na poprawę lub ograniczaniu się do samego układania czy ćwiczeń w odciążeniu.