Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Zdarza się, że patrząc na sytuację osoby starszej, ktoś może pochopnie uznać, że niezapewnienie sobie wszystkich potrzeb wynika z niezaradności, braku umiejętności planowania budżetu albo wręcz rozrzutności. Jednak takie myślenie jest poważnym uproszczeniem i nie bierze pod uwagę realiów życia wielu seniorów. Rozrzutność byłaby, gdyby osoba wydawała pieniądze na zbędne rzeczy, luksusy czy przyjemności, zaniedbując podstawowe potrzeby – tutaj jednak tego nie widzimy. Wydatki skierowane są na najważniejsze opłaty, które są absolutnie konieczne, jak mieszkanie czy media. Z kolei przypisywanie niezaradności życiowej to częsty błąd w ocenie, zwłaszcza w branży opiekuńczej. Niezaradność to brak zdolności do samodzielnego funkcjonowania, ale w tym przypadku problemem jest raczej brak środków – osoba podejmuje racjonalne decyzje, jednak nie jest w stanie sprostać wszystkim kosztom. Podobnie z umiejętnością planowania budżetu – starsi ludzie często planują bardzo dokładnie, bo muszą dzielić każdy grosz. To, że nie wykupują leków, wynika właśnie z braku pieniędzy, a nie z braku wiedzy czy zaniedbania. Typowym błędem myślowym jest tu ocenianie sytuacji przez pryzmat własnych możliwości i oczekiwań, bez zrozumienia, jak trudne są decyzje przy bardzo ograniczonym budżecie. Dobra praktyka opiekuńcza wymaga, żeby najpierw przeanalizować, czy podopieczny ma w ogóle szanse zrealizować swoje potrzeby przy posiadanych środkach. Często to systemowe niedostatki, a nie jednostkowe cechy, odpowiadają za takie wybory. Warto więc patrzeć na sytuację całościowo i ze zrozumieniem dla uwarunkowań ekonomicznych, zamiast doszukiwać się błędów w postępowaniu samej osoby.