Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Wokół napadów padaczkowych narosło mnóstwo błędnych przekonań i niesprawdzonych porad, które z jakiegoś powodu wciąż powracają w rozmowach o pierwszej pomocy. Wiele osób sądzi, że „trzymanie za rękę” albo „unieruchamianie kończyn” pomoże choremu – niestety, to nie tylko nie pomaga, a wręcz może być niebezpieczne. W momencie silnych drgawek mięśnie są tak napięte, że próba przytrzymania kończyn grozi złamaniami albo urazami stawów. Z kolei podtrzymywanie kogoś za rękę to gest trochę bez znaczenia – nie wnosi realnego zabezpieczenia, a może skończyć się nawet przypadkowym szarpnięciem lub kontuzją świadka. Jeszcze gorszym mitem jest wsadzanie czegokolwiek do ust osoby w napadzie, żeby „zabezpieczyć język”. Moim zdaniem to jeden z najniebezpieczniejszych stereotypów, bo może prowadzić do zadławienia, poważnych urazów jamy ustnej lub nawet utrudnienia oddychania. Prawda jest taka, że nie ma możliwości skutecznego zabezpieczenia języka – podczas ataku język rzadko bywa przygryziony do tego stopnia, by stanowiło to realne zagrożenie życia. Warto pamiętać, że pierwsza pomoc powinna być zgodna z aktualnymi wytycznymi – na przykład Europejska Rada Resuscytacji czy Polskie Towarzystwo Epileptologii od lat podkreślają: nie wolno nic wkładać do ust, nie należy krępować ruchów, a kluczowe jest zabezpieczenie przed urazem od otoczenia. To trochę przykre, że te błędy wciąż się powielają – dlatego mam nadzieję, że po tej lekcji już zawsze będziesz pamiętać, co robić dobrze, a czego unikać jak ognia.