Do zadań opiekuna 70-letniej osoby chorej na cukrzycę, mającej liczne stany zapalne i trudno gojące się drobne owrzodzenia na skórze, w pierwszej kolejności należy
Przestrzeganie systematycznego podawania leków u osoby starszej chorej na cukrzycę, szczególnie z obecnością licznych stanów zapalnych i trudno gojących się ran, to absolutna podstawa codziennej opieki. Utrzymanie stałego poziomu glukozy we krwi jest kluczowe do ograniczenia powikłań i poprawy gojenia się skóry, bo jak wiadomo, wysokie cukry dramatycznie utrudniają regenerację tkanek. W praktyce często widuje się, że nawet drobne zaniedbania w przyjmowaniu leków prowadzą do pogorszenia stanu ran lub pojawienia się infekcji. Osoby w wieku 70+ nierzadko mają trudności z pamięcią albo nie potrafią właściwie monitorować swoich leków, więc rola opiekuna jest tutaj nie do przecenienia. Moim zdaniem, żadna nowoczesna edukacja czy wsparcie środowiskowe nie da takich efektów jak konsekwentne pilnowanie dawki leków, zwłaszcza insuliny czy doustnych środków przeciwcukrzycowych. To podstawa, bez której cała reszta działań jest po prostu mniej skuteczna. WHO i Polskie Towarzystwo Diabetologiczne w swoich wytycznych zawsze podkreślają wagę regularnego leczenia farmakologicznego przy cukrzycy. Od tego trzeba zacząć, zanim wdroży się bardziej zaawansowane formy wsparcia czy nawet edukację chorego. Dbałość o regularność farmakoterapii przekłada się realnie na to, czy pacjent będzie miał szansę na poprawę – czy też niestety będzie się pogarszać.
W codziennej praktyce opiekuńczej łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że najważniejsze jest zapewnienie wsparcia środowiskowego lub szybka organizacja miejsca w domu pomocy społecznej. Równie często spotyka się założenie, że edukacja chorego i nauka samokontroli to klucz do sukcesu. Takie podejście wynika często z przekonania, że szeroko rozumiane wsparcie psychologiczne i aktywizacja rodziny zastąpią działania medyczne — to duży błąd, szczególnie w przypadku przewlekłych chorób jak cukrzyca z powikłaniami. Oczywiście, aktywizacja rodziny i wsparcie społeczne są bardzo ważne, ale nie mogą być priorytetem, gdy zagrożenie stanowi rozchwiana glikemia i aktywne stany zapalne. Podobnie wniosek o umieszczenie osoby w DPS-ie to raczej ostateczność, do której dochodzi się, gdy wyczerpane zostały inne możliwości, a nie pierwszy krok w sytuacji pogorszenia stanu zdrowia. Edukacja i nauka samokontroli, choć nieocenione w długofalowym prowadzeniu pacjenta, wymagają czasu i zaangażowania, a ich efekty nie są natychmiastowe. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu opiekunów przecenia ten aspekt, a jednocześnie zaniedbuje kluczową rzecz, jaką jest systematyczne podawanie leków. To od tego, czy chory regularnie przyjmuje leki, zależy powodzenie każdego kolejnego działania – zarówno gojenie się ran, jak i ogólna kondycja pacjenta. Bez farmakoterapii nawet najlepsze wsparcie środowiskowe i edukacja nie przyniosą oczekiwanej poprawy. Właśnie dlatego w pierwszej kolejności należy zadbać o porządną farmakologiczną kontrolę cukrzycy, zgodnie z aktualnymi standardami postępowania klinicznego.