Głównym działaniem opiekuna w opiece nad 65-letnią podopieczną po przebytym udarze niedokrwiennym mózgu, z niedowładem połowicznym prawostronnym, powinno być
Pomaganie podopiecznej w wykonywaniu czynności dnia codziennego po przebytym udarze i z niedowładem połowicznym to absolutna podstawa opieki długoterminowej. Moim zdaniem – i nie tylko moim, bo specjaliści od opieki zgodnie to podkreślają – chodzi tutaj o zapewnienie bezpieczeństwa i maksymalnej możliwej samodzielności osoby chorej. Po udarze, gdy dochodzi do niedowładu połowicznego, najtrudniejsze są zwykłe daily rutyny: mycie, jedzenie, przesiadanie się, ubieranie, czy przemieszczanie się po pokoju. Opiekun nie tylko pomaga fizycznie, ale też motywuje do ćwiczeń, zachęca do udziału w rehabilitacji i asekuracji podczas czynności, żeby ograniczyć ryzyko upadku albo powstawania odleżyn. To są standardy pracy w opiece, które można znaleźć w praktycznie każdym podręczniku dla opiekunów medycznych. Warto pamiętać, że aktywne uczestnictwo w tych czynnościach i stopniowe angażowanie podopiecznej jest zdecydowanie lepsze niż wyręczanie jej we wszystkim – to pozwala utrzymać sprawność resztek sił i poprawić jakość życia. Poza tym, takie podejście buduje poczucie godności i sprawczości, a to też bardzo ważne, szczególnie u osób starszych po ciężkich chorobach. Z mojego doświadczenia wynika, że dobre wsparcie w codziennych czynnościach wpływa na motywację do dalszej rehabilitacji, więc nawet najmniejsze postępy są wtedy widoczne szybciej.
W praktyce opieki nad osobami po udarze niedokrwiennym mózgu z niedowładem połowicznym można spotkać się z wieloma błędnymi przekonaniami na temat priorytetów działań opiekuna. Często myli się kwestie formalne i społeczne z rzeczywistymi potrzebami podopiecznego tu i teraz. Organizowanie życia towarzyskiego może oczywiście mieć duże znaczenie dla dobrostanu psychicznego, ale na tym etapie opieki – zwłaszcza bezpośrednio po udarze – kluczowe jest zapewnienie podstawowej pomocy w codziennych czynnościach, czyli tzw. ADL (activities of daily living). Podobnie, starania o rentę z tytułu niezdolności do pracy czy występowanie o określenie stopnia niepełnosprawności to sprawy administracyjne, które są istotne, ale nie dotyczą bezpośredniej, codziennej opieki i nie wymagają specjalistycznej wiedzy opiekuna medycznego. Takie zadania są zwykle w gestii rodziny, pracowników socjalnych albo samej podopiecznej (jeśli jest w stanie), a nie opiekuna sprawującego opiekę w domu lub placówce. Typowym błędem myślowym jest założenie, że opiekun powinien przede wszystkim zająć się sprawami urzędowymi, podczas gdy to właśnie wsparcie przy myciu, jedzeniu, przemieszczaniu się czy ubieraniu umożliwia podopiecznej zachowanie jak największej samodzielności i zapobiega powikłaniom wynikającym z unieruchomienia – jak odleżyny, przykurcze czy spadek kondycji psychicznej. Z doświadczenia wiem, że zaniedbanie tej podstawowej warstwy opieki przekłada się na pogorszenie stanu zdrowia, a żadne formalności tego nie zrekompensują. Warto więc zawsze stawiać na pierwszym miejscu realne potrzeby dnia codziennego osoby chorej.