Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Wybór hipoterapii, ludoterapii czy choreoterapii zamiast silwoterapii w przypadku osoby lubiącej spacery i mieszkającej blisko parku często wynika z mylnego rozumienia praktycznego zastosowania tych metod. Hipoterapia to terapia z udziałem koni, zdecydowanie bardziej angażująca logistycznie – wymaga dojazdu do ośrodka, kontaktu ze zwierzętami, a nie każdy podopieczny czuje się w takim środowisku komfortowo. Ludoterapia, czyli terapia zabawą czy grą, jest świetna, ale raczej preferowana w pracy z dziećmi lub osobami wymagającymi wsparcia w sferze społecznej i emocjonalnej, natomiast niekoniecznie zbliża do natury czy wykorzystuje bliskość parku. Z kolei choreoterapia, czyli terapia tańcem i ruchem, jest bardzo aktywizująca, ale skupia się na ekspresji ruchowej w bardziej kontrolowanych warunkach, często w pomieszczeniach. Przeglądając dobre praktyki opiekuńcze, można łatwo zauważyć, że dobór aktywności powinien być maksymalnie dopasowany do realnych możliwości i preferencji podopiecznego. W praktyce często spotykam się z tym, że osoby starsze, które same lubią spacery, niekoniecznie mają ochotę na zabawy grupowe czy aktywności wymagające specjalistycznego sprzętu lub dojazdów. Wybierając nieodpowiednią metodę, można niechcący zniechęcić podopiecznego do regularnej aktywności – dlatego ważne jest, by analizować środowisko życia, dostępność i rzeczywiste zainteresowania. Wielu opiekunów popełnia błąd, myśląc, że każda forma terapii ruchowej jest zamienna – tymczasem kluczowe jest postawienie na naturalność i prostotę, zwłaszcza gdy mamy pod ręką park i osobę, która już lubi spacery.