Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Wiele osób intuicyjnie sięga po sprzęty typu laska, trójnóg, kule czy chodzik, bo wydają się prostym wsparciem przy przemieszczaniu. Jednak w przypadku podopiecznej z porażeniem kończyn dolnych takie rozwiązania są po prostu nieadekwatne. Sprzęty tego typu wymagają przynajmniej częściowego zachowania siły mięśniowej w nogach. Laska czy trójnóg mogą tylko nieznacznie ułatwiać poruszanie się komuś, kto ma lekkie niedowłady, a nie całkowite porażenie. Podobnie kule łokciowe i chodzik – tutaj osoba musi być w stanie samodzielnie utrzymać równowagę i przynajmniej fragmentarycznie obciążyć nogi, co przy całkowitym porażeniu jest po prostu niemożliwe. Wózek inwalidzki i balkonik często są ze sobą mylone – wydaje się, że balkonik da radę, ale to tylko złudzenie. On również wymaga wsparcia na nogach, bo jego konstrukcja nie przenosi całego ciężaru ciała na ramiona. Rzeczywistość jest taka, że dobór sprzętu powinien wynikać zawsze z faktycznych możliwości motorycznych podopiecznego. Stosowanie niewłaściwych urządzeń naraża osobę na urazy, upadki, otarcia skóry czy nawet wtórne powikłania neurologiczne. W praktyce codziennej spotykałem sytuacje, gdzie błędny wybór sprzętu kończył się koniecznością interwencji lekarskiej. Dobre praktyki opierają się na precyzyjnej ocenie stanu pacjenta – w przypadku porażenia kończyn dolnych absolutnym standardem są podnośniki i wózki inwalidzkie, bo to jedyne narzędzia, które zapewniają pełne bezpieczeństwo i umożliwiają transfer osoby bez użycia jej własnych nóg. Warto zwrócić uwagę na to, że takie wytyczne znajdziemy zarówno w zaleceniach Ministerstwa Zdrowia, jak i licznych podręcznikach z zakresu opieki długoterminowej. Moim zdaniem bardzo łatwo popaść tu w rutynę i sięgać po to, co pod ręką, ale zawsze potrzeba chłodnej analizy i znajomości praktycznych ograniczeń każdego z tych sprzętów.