Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Oceniając sprawność pacjenta w zakresie kontrolowania wydalania moczu i defekacji, bardzo łatwo pomylić skale funkcjonalne, bo jest ich naprawdę sporo. Jednak nie wszystkie odnoszą się do tych samych poziomów samodzielności. Skala IADL, choć brzmi podobnie, jest przeznaczona raczej do oceny bardziej złożonych, instrumentalnych czynności dnia codziennego, takich jak robienie zakupów, zarządzanie finansami czy korzystanie z telefonu. One są ważne, ale nie dotyczą fizjologicznej kontroli wydalania. Test Berga natomiast skupia się głównie na ocenie równowagi i stabilności postawy – jest super przydatny np. w rehabilitacji osób po udarach albo z chorobami neurologicznymi, ale nie da informacji o kontroli zwieraczy. Test Lovetta zaś to narzędzie zupełnie z innej półki – stosuje się go do oceny siły mięśniowej w skali od 0 do 5, szczególnie w diagnostyce neurologicznej czy ortopedycznej, a nie w ocenie czynności dnia codziennego. Typowym błędem jest właśnie wrzucanie wszystkich tych testów do jednego worka, podczas gdy każdy ma swoje ściśle określone zastosowanie. Praktyka pokazuje, że wybieranie nieodpowiedniej skali prowadzi do błędnych decyzji opiekuńczych, a nawet przeszacowania lub niedoszacowania potrzeb podopiecznego. Z mojego doświadczenia wynika, że precyzyjne dobranie narzędzi – w tym przypadku ADL lub Barthel – jest kluczowe dla rzetelnej oceny funkcjonowania osoby starszej czy niesamodzielnej. Bez tego łatwo przeoczyć istotne zagrożenia dla zdrowia lub niepotrzebnie ograniczyć samodzielność pacjenta.