Wynik 45 mg% (czyli 45 mg/dl) poziomu glukozy we krwi zdecydowanie wskazuje na hipoglikemię. Zgodnie ze standardami Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego oraz zaleceniami WHO, prawidłowy poziom cukru na czczo u zdrowych osób dorosłych mieści się w przedziale 70-99 mg/dl. Hipoglikemia, czyli niedocukrzenie, rozpoznaje się, gdy glikemia spada poniżej 70 mg/dl. Taki niski wynik – jak 45 mg/dl – jest potencjalnie niebezpieczny, bo może prowadzić do groźnych powikłań, a nawet zagrożenia życia, jeśli nie zostanie szybko skorygowany. Typowe objawy hipoglikemii to uczucie głodu, drżenie rąk, bladość skóry, pocenie, przyspieszone bicie serca, a w cięższych przypadkach zaburzenia świadomości, splątanie czy utrata przytomności. Moim zdaniem, szczególnie istotne jest, by osoby z cukrzycą, ale też ich bliscy, rozpoznawały takie sytuacje i wiedziały, jak reagować – podać coś słodkiego, najlepiej glukozę lub szybko przyswajalny węglowodan. To wiedza praktyczna, którą w branży medycznej stosuje się na co dzień. Warto pamiętać, że hipoglikemia może wystąpić nie tylko u chorych na cukrzycę, ale również np. po wysiłku fizycznym, przy niedożywieniu albo po niektórych lekach. Poziom 45 mg/dl to już sygnał alarmowy, nie wolno tego bagatelizować.
W tej sytuacji wynik 45 mg% został niepoprawnie zinterpretowany, co może wynikać z mylenia pojęć związanych ze stanami zaburzeń metabolicznych w cukrzycy. Hiperglikemia oznacza zbyt wysoki poziom glukozy we krwi, który według wytycznych rozpoczyna się od wartości powyżej 125 mg/dl na czczo lub 200 mg/dl w przypadku oznaczenia w dowolnym momencie dnia. Wynik 45 mg/dl jest znacznie poniżej tej wartości, więc nie spełnia kryteriów hiperglikemii. Jeśli chodzi o kwasicę cukrzycową, to jej podstawowym kryterium rozpoznawczym jest właśnie hiperglikemia, a nie hipoglikemia – typowo występują tam wartości glukozy powyżej 250 mg/dl wraz z objawami kwasicy i obecnością ciał ketonowych. Z kolei neuropatia cukrzycowa to powikłanie przewlekłe, rozwijające się na przestrzeni lat i nie jest możliwe do rozpoznania tylko na podstawie jednorazowego pomiaru glukozy – wymaga dłuższego okresu utrzymywania się nieprawidłowych poziomów cukru, zwykle wysokich. Często spotyka się mylenie objawów ostrych (jak hipoglikemia i hiperglikemia) z przewlekłymi powikłaniami cukrzycy. Moim zdaniem, to taki typowy błąd, jeśli nie rozumie się różnicy między stanami ostrymi a przewlekłymi w cukrzycy. Dobra praktyka to zawsze interpretować wynik glikemii w odniesieniu do aktualnych norm i objawów klinicznych. Pojedynczy, bardzo niski wynik glukozy, jak 45 mg/dl, niemal zawsze świadczy o hipoglikemii – stan ten wymaga natychmiastowej reakcji, a nie długofalowego leczenia jak w przypadku neuropatii czy kwasicy. Warto wyrobić sobie nawyk krytycznego podejścia do pomiarów i nie opierać się wyłącznie na skojarzeniach z innymi powikłaniami cukrzycy.