Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Założenie, że autonomia, przynależność lub rozwój osobisty powinny być w pierwszej kolejności wspierane u osoby starszej z demencją, wynika często z niezrozumienia, jak przebiega proces starzenia się i jakie są rzeczywiste potrzeby pacjentów z zaburzeniami poznawczymi. Oczywiście, te potrzeby są niezwykle ważne w dłuższej perspektywie, ale w realiach opieki nad osobą z demencją priorytety trzeba ustawić nieco inaczej. W praktyce błędem jest sądzenie, że osoba z zaawansowaną demencją będzie w stanie samodzielnie podejmować decyzje dotyczące swojego życia lub czuć się w pełni zintegrowana społecznie, jeśli jednocześnie nie czuje się bezpieczna w podstawowym sensie. Autonomia bez zapewnienia bezpieczeństwa może prowadzić do sytuacji, gdzie podopieczny podejmuje działania zagrażające sobie, np. wychodzi sam z domu i się gubi. Przynależność, choć bardzo ważna dla dobrostanu psychicznego, również traci na znaczeniu, jeśli senior jest niespokojny, dezorientowany lub zagrożony upadkiem. Rozwój osobisty w przypadku demencji schodzi jeszcze dalej na dalszy plan – najpierw konieczna jest stabilizacja stanu zdrowia i zapewnienie komfortu, a dopiero potem można myśleć o aktywizacji czy nowych wyzwaniach. Moim zdaniem, to taki typowy błąd – myśleć kategoriami młodszych, zdrowych osób, podczas gdy dla seniorów z zaburzeniami poznawczymi najważniejsza jest przewidywalność i opieka ograniczająca ryzyko. Takie podejście potwierdzają liczne standardy i publikacje branżowe. Zbyt szybkie przechodzenie do wspierania wyższych potrzeb bez rozwiązania podstawowych może prowadzić do frustracji zarówno u podopiecznego, jak i opiekuna.