Opiekun zauważył, że 72-letni podopieczny odkłada przedmioty w nieodpowiednie miejsca, gubi swoje rzeczy, często myli pojęcia lub zapomina słów, a zamiast czytać przekłada kartki w książkach. Zaobserwowane objawy mogą wskazywać na rozwój u podopiecznego
Objawy, o których mowa w pytaniu – na przykład problemy z odkładaniem przedmiotów w niewłaściwe miejsca, gubienie rzeczy czy trudności z zapamiętywaniem słów – są wręcz podręcznikowym przykładem symptomów choroby Alzheimera. W codziennym życiu opiekuna takie zachowania powinny budzić czujność, bo właśnie na tym etapie można zrobić najwięcej, żeby spowolnić rozwój choroby i zapewnić podopiecznemu jak najlepsze funkcjonowanie. Z mojego doświadczenia wynika, że osoby z wczesnym Alzheimerem bardzo często maskują swoje trudności, próbując „udawać”, że czytają czy prowadzą rozmowy, ale wyraźnie widać, że gubią wątek, powtarzają się albo nie znajdują odpowiednich słów. W branży opiekuńczej standardem jest szybka konsultacja z lekarzem, najlepiej geriatrą lub neurologiem, jeśli pojawiają się takie sygnały. Dobre praktyki mówią, żeby prowadzić dzienniczek objawów – notować nietypowe sytuacje i zmiany w codziennym funkcjonowaniu seniora. Warto pamiętać, że Alzheimer to choroba neurodegeneracyjna, której nie da się wyleczyć, ale dzięki właściwemu wsparciu, farmakologii oraz ćwiczeniom poznawczym można znacząco poprawić jakość życia chorego. Rozpoznanie tych wczesnych sygnałów to kluczowa umiejętność w pracy opiekuna, moim zdaniem jedna z ważniejszych, bo to od nas często zależy szybka reakcja i skierowanie na odpowiednią ścieżkę leczenia czy terapii.
Mylenie objawów chorób neurodegeneracyjnych z innymi schorzeniami jest jednym z najczęstszych błędów, szczególnie u osób mniej doświadczonych w opiece nad seniorami. Choroba Hashimoto jest zaburzeniem autoimmunologicznym tarczycy i objawia się przeważnie przewlekłym zmęczeniem, uczuciem zimna, suchą skórą czy problemami z wagą – zaburzenia pamięci albo gubienie rzeczy nie są tutaj dominujące. Z kolei dystrofia mięśniowa dotyczy układu mięśniowego – są to postępujące osłabienie i zanik mięśni, zwykle już od młodego wieku, a nie problemy z orientacją, pamięcią czy funkcjami poznawczymi. Stwardnienie rozsiane natomiast objawia się najczęściej neurologicznie, z zaburzeniami czucia, problemami z poruszaniem się, a także czasami z pogorszeniem wzroku – owszem, mogą pojawić się pewne trudności poznawcze, ale zupełnie innego rodzaju niż w przypadku Alzheimera. Typowym błędem myślowym jest oczekiwanie, że wszystkie poważne objawy u seniora muszą wiązać się z ruchomością czy ogólnym osłabieniem, a nie z pamięcią. Praktyka pokazuje, że zaburzenia pamięci i funkcjonowania poznawczego u osób po 70. roku życia niemal zawsze sugerują rozważenie demencji, a szczególnie choroby Alzheimera. Brak znajomości typowych obrazów klinicznych tych schorzeń prowadzi do opóźnienia właściwej diagnozy i leczenia. Z mojego punktu widzenia, opiekunowie powinni zawsze zwracać uwagę na nietypowe zachowania, zamiast tłumaczyć je wiekiem czy zmęczeniem – to kluczowy element profesjonalnej opieki.