Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Często spotykam się z przekonaniem, że zmiany w codziennym funkcjonowaniu osoby z otępieniem albo jej otoczeniu mogą być korzystne, bo „coś się dzieje” czy „żeby nie popadła w rutynę”. Niestety takie podejście jest zupełnie sprzeczne z tym, co wynika z badań i praktyki w opiece geriatrycznej. Zmiana otoczenia wywołuje u takich osób dezorientację, strach, a nawet pogorszenie funkcjonowania. To nie jest zwykła niechęć do nowości, tylko realnie obniżona zdolność przetwarzania bodźców, która sprawia, że każda nowość może być odebrana jako zagrożenie. Zbyt częste zmiany porządku dnia, nawet jeśli wydają się drobne, mogą wywołać chaos w głowie chorego. Zmiany te zaburzają poczucie bezpieczeństwa i przewidywalności. Podobnie jest z izolowaniem – tu nie dość, że osoba starsza traci kontakt ze światem i bliskimi, to jeszcze pogłębia się jej poczucie samotności i wykluczenia, co z mojego doświadczenia prowadzi tylko do szybszego pogorszenia stanu psychicznego i fizycznego. Typowy błąd to myślenie, że „im więcej bodźców, tym lepiej” albo że „odizolujemy, to będzie spokojniej”. Tymczasem najlepszym rozwiązaniem jest systematyczność, powtarzalność i opieka w znanym, bezpiecznym środowisku – to właśnie podkreślają wszystkie poważne standardy, np. Polskiego Towarzystwa Alzheimerowskiego czy międzynarodowe zalecenia NICE. Krótko mówiąc, otoczenie osoby z otępieniem powinno być jak kotwica, a nie pole eksperymentów – bo wtedy jest szansa na względną stabilizację stanu zdrowia i komfort życia.