Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Częste zmiany w porządku dnia lub otoczeniu osoby starszej z otępieniem są jednym z najgorszych błędów, które można popełnić w codziennej opiece. Takie podejście zupełnie nie bierze pod uwagę tego, jak funkcjonuje umysł osoby z demencją. Otępienie sprawia, że chory traci zdolność do adaptowania się do nowych sytuacji – każda modyfikacja w rutynie budzi lęk, dezorientację i często prowadzi do pogorszenia stanu psychicznego. Niestety wiele osób, zwłaszcza bez doświadczenia, traktuje zmianę otoczenia jako coś, co może „pobudzi” chorego do aktywności, ale według większości specjalistów to poważny błąd. Zamiast poprawy, pojawia się więcej epizodów niepokoju, często nasilenie objawów psychotycznych, a nawet agresji. Izolowanie chorego – nawet jeśli wydaje się wygodne dla opiekuna – prowadzi do szybszego pogłębiania otępienia, utraty zdolności komunikacyjnych i depresji. Standardy opieki, choćby te opracowane przez WHO czy liczne polskie poradniki geriatryczne, jednoznacznie podkreślają wagę środowiska stałego, przewidywalnego, dostosowanego do potrzeb chorego. Często błędnie wydaje się, że „zmiana dobrze zrobi”, ale u osób z otępieniem działa to zupełnie odwrotnie. Izolacja natomiast może dać złudne poczucie bezpieczeństwa otoczeniu, jednak zawsze pogłębia poczucie samotności i wycofania u seniora. Takie działania są sprzeczne z zasadami opieki długoterminowej i nie mają żadnego uzasadnienia terapeutycznego. Lepszym rozwiązaniem jest stawianie na rutynę, jasne komunikaty i stopniowe wprowadzanie ewentualnych zmian – i to tylko wtedy, kiedy są naprawdę konieczne.