Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

W branży psychiatrycznej bardzo ważne jest odróżnienie objawów wymagających pilnej hospitalizacji od tych, które mogą być leczone ambulatoryjnie lub pod nadzorem w domu. Urojenia prześladowcze, omamy wzrokowe i omamy słuchowe to poważne symptomy zaburzeń psychotycznych, takich jak schizofrenia czy psychoza, jednak same w sobie nie zawsze oznaczają konieczność natychmiastowego skierowania do szpitala. Wiele osób z tego typu objawami funkcjonuje przez długi czas pod opieką lekarza psychiatry, przyjmując leki i mając wsparcie rodziny. Owszem, mogą one być niebezpieczne, ale dopiero wtedy, gdy współistnieją z zagrożeniem dla życia – na przykład wtedy, gdy pacjent na skutek omamów podejmuje działania zagrażające sobie lub innym. Typowym błędem jest myślenie, że każde urojenie lub halucynacja to natychmiastowa wskazówka do hospitalizacji – tymczasem kluczowe jest ocenienie poziomu ryzyka. Z mojego punktu widzenia, zbyt pochopne hospitalizowanie osób z samymi omamami może prowadzić do stygmatyzacji i niepotrzebnego przeciążenia oddziałów psychiatrycznych. Dobre praktyki branżowe podkreślają, że hospitalizację zostawia się na sytuacje, gdy nie ma innej możliwości zapewnienia bezpieczeństwa – a właśnie myśli samobójcze są taką sytuacją, bo oznaczają realne zagrożenie życia. W przypadku samych omamów czy urojeń można działać farmakologicznie i psychoterapeutycznie w środowisku domowym, o ile nie ma innych czynników ryzyka. Myślę, że wielu ludzi myli objawy „dziwne” z objawami „niebezpiecznymi”, a to jest zasadnicza różnica. Warto dobrze to rozumieć, bo od tej wiedzy zależy realne bezpieczeństwo pacjenta.