Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Wybór objawów takich jak urojenia prześladowcze, omamy słuchowe czy wzrokowe często wydaje się logiczny, bo kojarzą się one z poważnymi zaburzeniami psychicznymi, szczególnie schizofrenią czy psychozą. Jednak sam fakt występowania tych objawów nie zawsze oznacza konieczność bezwzględnej hospitalizacji. Często w praktyce klinicznej osoby doświadczające omamów czy urojeń mogą być leczone ambulatoryjnie, jeśli nie są agresywne, nie stanowią zagrożenia dla siebie ani innych i mają zapewnioną odpowiednią opiekę w domu. To dość powszechny błąd myślowy – utożsamianie objawów psychotycznych z natychmiastową koniecznością leczenia w szpitalu. Tymczasem kluczowym czynnikiem jest tutaj bezpieczeństwo – zarówno pacjenta, jak i otoczenia. Jeśli nie ma myśli lub tendencji samobójczych czy agresji, lekarze najczęściej zaczynają od leczenia w miejscu zamieszkania, włączając leki i zalecając regularne wizyty. Wiadomo, że urojenia czy omamy mogą zwiększać ryzyko niebezpiecznych zachowań, ale dopiero pojawienie się myśli samobójczych lub jawne zagrożenie życia powoduje, że hospitalizacja staje się bezwzględnie wymagana. Nie można też zapominać, że niektórzy pacjenci potrafią funkcjonować z przewlekłymi omamami czy urojeniami latami, jeśli są pod stałą opieką i ich stan się nie pogarsza. Dobre praktyki pokazują, że decyzja o szpitalu powinna być zawsze poprzedzona oceną ryzyka. Moim zdaniem, najlepszym wyjściem jest wnikliwa obserwacja i szybka konsultacja z psychiatrą – nie zawsze każda halucynacja oznacza, że osoba powinna od razu trafić na oddział. Właśnie myśli samobójcze są tu głównym „game changerem”.