Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Patrząc na podane opcje, można zauważyć, że nie każda z nich odpowiada na rzeczywiste potrzeby osoby starszej, która jest sprawna fizycznie, ale zmaga się z samotnością i brakiem kontaktów towarzyskich. Wybór domu pomocy społecznej często wynika z przekonania, że to miejsce zapewnia szerokie wsparcie, jednak w praktyce placówki te są przeznaczone głównie dla seniorów niesamodzielnych, wymagających stałej opieki. Umieszczenie sprawnej osoby w DPS-ie może wręcz prowadzić do poczucia wykluczenia i utraty samodzielności, co jest sprzeczne z ideą aktywnego starzenia się rekomendowaną przez gerontologów. Warsztaty terapii zajęciowej służą z kolei osobom z niepełnosprawnościami, nie tyle w celu budowania relacji społecznych, ile wsparcia rehabilitacyjnego i rozwijania umiejętności manualnych czy poznawczych. To typowa pułapka – zakładamy, że każda grupa wsparcia jest odpowiednia dla wszystkich seniorów, a tak po prostu nie jest. Środowiskowe domy samopomocy również adresują swoją ofertę do osób z zaburzeniami psychicznymi lub niepełnosprawnościami intelektualnymi, gdzie główna praca koncentruje się wokół rehabilitacji społecznej i psychicznej, a nie integracji towarzyskiej osób sprawnych ruchowo. Moim zdaniem, często popełniamy błąd, zakładając, że każda „instytucja dla seniorów” rozwiąże problem samotności. Tymczasem dobór aktywności powinien być indywidualny i dostosowany do faktycznych potrzeb. Uniwersytet III wieku to unikalna inicjatywa, która pozwala osobom starszym nawiązywać nowe znajomości w gronie rówieśników, rozwijać zainteresowania i podtrzymywać aktywność umysłową na wysokim poziomie – to kluczowe, jeśli zależy nam na realnej poprawie jakości życia aktywnych seniorów.