Osobie starszej z lekkim niedowładem lewej kończyny dolnej i zaburzeniami równowagi lekarz zalecił uruchamianie w obrębie mieszkania. W ramach przygotowań do nauki chodzenia opiekun powinien pomóc w zaopatrzeniu podopiecznej
A. w stabilizator ortopedyczny.
B. w kulę łokciową.
C. w balkonik czterokołowy.
D. w laskę inwalidzką.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2021 (arkusz MS.07-SG-21.01).
Balkonik czterokołowy to naprawdę świetny wybór w przypadku osób starszych z niedowładem kończyny dolnej i zaburzeniami równowagi, zwłaszcza jeśli chodzi właśnie o uruchamianie pacjenta w domu. Przede wszystkim ten sprzęt daje solidne podparcie z przodu i po bokach, co bardzo poprawia stabilność użytkownika podczas chodzenia – a to jest kluczowe, gdy ktoś ma problemy z równowagą. Kółka umożliwiają płynne przemieszczanie się po różnych powierzchniach mieszkalnych, bez konieczności podnoszenia balkonika przy każdym kroku – to szczególnie ważne, gdy osoba starsza ma ograniczoną siłę albo brakuje jej koordynacji. Dodatkowo większość modeli ma też siedzisko, więc jak się ktoś zmęczy, może sobie spokojnie usiąść i odpocząć. Z mojego doświadczenia, w praktyce to bardzo zwiększa bezpieczeństwo i komfort chorego, a też odciąża opiekuna. W dobrych praktykach opieki geriatrycznej zawsze zaleca się sprzęt, który minimalizuje ryzyko upadków i jednocześnie wspiera samodzielność – balkonik czterokołowy spełnia te wymogi idealnie. W literaturze i rekomendacjach (np. Polskie Towarzystwo Gerontologiczne) mówi się jasno, by w przypadku niestabilnego chodu i niedowładów sięgać po sprzęt o najpełniejszym wsparciu. Moim zdaniem, to po prostu najbezpieczniejsze i najbardziej praktyczne rozwiązanie na tym etapie rehabilitacji, zanim ewentualnie przejdzie się do mniej zaawansowanych pomocy, jak laska czy kula.
Wybór sprzętu wspomagającego chód dla osoby starszej z lekkim niedowładem kończyny dolnej oraz zaburzeniami równowagi to bardzo ważna sprawa. W praktyce często popełnia się błąd, wybierając zbyt mało stabilne rozwiązania, sądząc, że np. kula łokciowa czy laska inwalidzka wystarczą. Jednak oba te sprzęty dają podparcie tylko z jednej strony i wymagają od pacjenta sporej koordynacji, siły oraz dobrej równowagi – a przy niedowładzie i problemach z utrzymaniem stabilności to po prostu nie wystarcza. U wielu podopiecznych stosowanie laski kończy się niepewnością przy każdym kroku lub nawet ryzykiem upadku podczas manewrowania w mieszkaniu, gdzie często jest ciasno albo trzeba pokonać próg. Kula łokciowa niby daje trochę więcej stabilności, ale nadal to wsparcie jednostronne i wymaga nawet większej sprawności manualnej. Moim zdaniem, wybieranie tych rozwiązań wynika czasem z przekonania, że są wygodniejsze albo bardziej poręczne, jednak w przypadku realnych zaburzeń równowagi to po prostu mylna ocena potrzeb podopiecznego. Co do stabilizatora ortopedycznego, to on nie pomaga w utrzymaniu równowagi ani nie wspiera chodu – jego rola ogranicza się do unieruchomienia i ewentualnej ochrony stawów, więc nie rozwiązuje kwestii zaburzeń stabilności. W praktyce, jeśli zależy nam na możliwie bezpiecznym i komfortowym uruchamianiu osoby starszej w warunkach domowych, trzeba sięgać po sprzęt, który daje wsparcie z dwóch stron i minimalizuje ryzyko upadku. Takie rozwiązania rekomendują także fizjoterapeuci oraz standardy opieki nad osobami z ograniczoną mobilnością. Nie warto więc ulegać przekonaniu, że mniejsze czy bardziej „poręczne” urządzenia będą lepsze – w tym przypadku bezpieczeństwo zawsze powinno być na pierwszym miejscu.