Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Wybór opcji zakładających całkowite przejęcie przygotowywania posiłków przez opiekuna, rodzinę lub zewnętrzny bar, to niestety częsty błąd w myśleniu o opiece nad osobami po udarze czy z niepełnosprawnością. Trzeba pamiętać, że celem opieki nie jest tylko zaspokojenie podstawowych potrzeb, jak jedzenie, ale też zachęcanie do aktywności i samodzielności w zakresie, jaki umożliwia stan zdrowia. Oddanie całkowitej kontroli nad posiłkami innym osobom odbiera pani Jadwidze możliwość ćwiczenia sprawności, wpływa negatywnie na jej poczucie własnej wartości i może prowadzić do szybszego pogłębiania się ograniczeń. Zamawianie jedzenia w barze albo oddawanie tej czynności rodzinie sprowadza podopieczną do roli biernego odbiorcy, a przecież nawet osoby z umiarkowanym niedowładem mogą i powinny angażować się w przygotowanie prostych potraw. Niezależność w codziennych czynnościach, nawet częściowa, jest kluczowa dla zachowania motywacji do rehabilitacji i poprawia ogólne samopoczucie psychiczne. W praktyce – opiekun zamiast robić wszystko za podopieczną, powinien być wsparciem i umożliwiać jej wykonywanie jak największej liczby czynności. Wspólne gotowanie to nie tylko ćwiczenie ruchowe, ale też element terapii zajęciowej, która według standardów jest niezbędna w opiece nad osobami po udarze. Typowym błędem jest założenie, że brak pełnej sprawności oznacza konieczność przejęcia wszystkich obowiązków – a przecież każda aktywność, nawet niewielka, przyspiesza powrót do zdrowia i poprawia jakość życia. Moim zdaniem warto więc zawsze szukać sposobów na aktywizację, a nie wyręczanie, co często niestety wynika z chęci „pomocy na wyrost”.