Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

W przypadku zadławienia łatwo popełnić błędy, bo stres i pośpiech potrafią namieszać w głowie. Jednym z częstych nieporozumień jest przekonanie, że jak tylko ktoś się dławi, od razu trzeba stosować uciski nadbrzusza (czyli tzw. rękoczyn Heimlicha) albo prowadzić oddechy ratownicze. To nie jest zgodne z aktualnymi wytycznymi. Oddechy ratownicze w ogóle nie są zalecane przy zadławieniu u osoby przytomnej – najpierw trzeba usunąć przeszkodę z dróg oddechowych, bo samo wtłaczanie powietrza może tylko pogorszyć sprawę. Rękoczyn Heimlicha rezerwujemy na sytuację, gdy uderzenia w plecy nie pomagają i kaszel staje się nieefektywny albo w ogóle zanika. Jeśli ktoś się jeszcze krztusi, oddycha, to znaczy, że przepływ powietrza jest częściowo zachowany i najlepiej jest pozwolić mu kaszleć dalej – to naturalny mechanizm obronny organizmu. Zdarza się, że opiekunowie zbyt szybko przechodzą do ucisków klatki piersiowej, ale takie postępowanie jest zalecane głównie u niemowląt lub w sytuacjach, gdzie nie można zastosować ucisku nadbrzusza (np. u kobiet w ciąży czy otyłych). Z mojego doświadczenia wynika, że często wynika to z lęku przed „niedziałaniem”, ale w pierwszej pomocy właśnie spokój i trzymanie się algorytmu mają największe znaczenie. Typowe błędy myślowe to także pomijanie uderzeń w plecy lub traktowanie wezwań pogotowia jako pierwszego kroku – a czasem każda sekunda się liczy i trzeba działać od razu, zanim przyjedzie pomoc. Najpierw kaszel, potem uderzenia, później uciski – taka jest kolejność według wszystkich liczących się standardów. Dobre zrozumienie tego schematu naprawdę może uratować życie i ograniczyć powikłania po interwencji.