Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Wybór pozycji innej niż wysoka dla osoby z nasilającą się dusznością to dość częsty błąd, który wynika najczęściej z zamieszania wokół różnych nazw pozycji i ich zastosowań w opiece medycznej. Przede wszystkim pozycja bezpieczna – znana głównie z pierwszej pomocy w przypadku utraty przytomności – nie wpływa korzystnie na ułatwienie oddychania. Jej głównym zadaniem jest ochrona dróg oddechowych przed zachłyśnięciem, a nie poprawa wentylacji płuc; osoba z dusznością w tej pozycji wręcz może mieć problem z pogłębieniem oddechu, bo ciało jest skręcone, a klatka piersiowa częściowo uciskana. Trendelenburg, czyli pozycja z głową nisko i nogami wysoko, stosowana jest raczej w stanach wstrząsowych albo przy problemach z krążeniem, a nie w duszności – wręcz przeciwnie, w tej pozycji przepona jest jeszcze mocniej dociskana przez narządy jamy brzusznej, co pogarsza wentylację płuc. Pozycja przeciwstrząsowa to po prostu inna nazwa dla pozycji Trendelenburga; oba te ustawienia mogą być wręcz niebezpieczne dla osoby mającej trudności z oddychaniem. Bardzo często opiekunowie sugerują się słowem „bezpieczna” i myślą, że to najlepsze rozwiązanie w każdej sytuacji zagrożenia, ale w praktyce każda pozycja musi być dobrana zgodnie z dominującymi objawami. Równie mylący bywa fakt, że niektóre podręczniki opisują te pozycje bez wyraźnego wskazania ich zastosowań, co prowadzi do takich nieporozumień. Prawidłową praktyką według większości standardów jest natychmiastowe podniesienie tułowia – to najprostsze, co rzeczywiście poprawia komfort i bezpieczeństwo osoby z dusznością. Często zapomina się też, że niewłaściwe ułożenie może nie tylko nie pomóc, ale wręcz pogorszyć stan pacjenta; dlatego wiedza o prawidłowych pozycjach jest tak ważna w codziennej pracy opiekuna.