Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Wiele osób wychodzi z założenia, że zmiana pozycji nawet co 3 albo 4 godziny wystarczy, bo przecież „nic się nie stanie od razu”. Niestety, taka postawa często prowadzi do powstawania odleżyn, które potem trudno się leczy. Zbyt długie pozostawienie pacjenta w jednej pozycji powoduje stały ucisk na te same partie ciała, co hamuje prawidłowe ukrwienie, a w konsekwencji prowadzi do niedotlenienia tkanek i ich martwicy. Zwłaszcza u osób starszych, wychudzonych albo odwodnionych, zmiany mogą zachodzić szybciej niż się wydaje. Często myślimy też, że jeżeli podopieczny jest młody lub nie ma innych chorób, można pozwolić sobie na dłuższy okres pomiędzy zmianami pozycji – to niestety złudne przekonanie. Praktyka pokazuje, że nawet wśród młodszych, długotrwałe unieruchomienie bardzo szybko prowadzi do poważnych powikłań. Z drugiej strony, zmiana pozycji co godzinę brzmi rozsądnie i na pewno nie zaszkodzi, ale jest to raczej rzadko stosowane w realnych warunkach – po prostu jest to trudne do utrzymania w dłuższym okresie i niepotrzebnie angażuje siły opiekuna, skoro według standardów branżowych (np. wytyczne EPUAP/NPUAP) co 2 godziny w zupełności wystarcza. Najważniejsze jest zachowanie regularności i systematyczność – nie można liczyć na to, że „pacjent wytrzyma jeszcze godzinkę dłużej”. To typowy błąd myślowy – bo efekty zaniedbań często widać dopiero po czasie, ale wtedy już naprawdę trudno wrócić do stanu wyjściowego. Podsumowując, przestrzeganie dwugodzinnego interwału chroni zarówno podopiecznego, jak i opiekuna przed dużo większymi problemami w przyszłości.