Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Przy wyborze działań aktywizujących podopiecznego, który ma ograniczoną sprawność ruchową i większość czasu spędza w domu, bardzo łatwo pomylić aktywizację społeczną z aktywizacją ogólną lub intelektualną. Wspólne przygotowywanie posiłków to świetna metoda aktywizacji funkcjonalnej, rozwija samodzielność i motorykę, ale nie włącza w życie społeczne w sensie kontaktów towarzyskich czy budowania więzi poza relacją z opiekunem. Z kolei rozwiązywanie krzyżówek wspiera funkcje poznawcze, ćwiczy pamięć i spostrzegawczość – jednak to także aktywność typowo umysłowa, raczej indywidualna lub w bardzo wąskim gronie. W praktyce niewiele wnosi do poszerzenia kontaktów społecznych, bo ogranicza się do rozmowy z jedną osobą, zwykle opiekunem. Wyjście na spacer jest bardzo wartościową formą aktywności fizycznej i może być elementem aktywizacji społecznej, ale w przypadku osoby poruszającej się z balkonikiem i spędzającej większość czasu w domu, nie zawsze będzie realne ani bezpieczne. Poza tym samo wyjście na spacer nie gwarantuje kontaktów społecznych – często ogranicza się do ruchu na świeżym powietrzu bez interakcji z innymi ludźmi. Wiele osób myli aktywizację społeczną z każdą formą wspólnego spędzania czasu, a tymczasem kluczowe są tu relacje i interakcje z większym gronem ludzi, nie tylko z opiekunem. Takie niezrozumienie tematu bywa częste, szczególnie gdy nie zna się standardów opieki i zaleceń organizacji branżowych. Aktywizacja społeczna to przede wszystkim kontakty międzyludzkie, poczucie przynależności, możliwość rozmowy i wymiany doświadczeń z różnymi osobami, a nie tylko aktywność z jednym opiekunem.