Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Często pojawia się przekonanie, że osoby chore na cukrzycę lub z nadciśnieniem tętniczym mogą wymagać pomocy przy codziennych czynnościach jak ubieranie się, ale tak nie jest w przypadku dobrze kontrolowanych chorób przewlekłych, zwłaszcza w początkowych stadiach. Cukrzyca sama w sobie nie powoduje upośledzenia funkcji poznawczych ani motorycznych potrzebnych do samodzielnego ubierania, o ile nie doszło do poważnych powikłań, na przykład neuropatii z zaawansowanymi zaburzeniami czucia lub poważnych powikłań naczyniowych, co jednak nie jest standardem. Osoby z nadciśnieniem również w większości przypadków są w pełni sprawne i mogą realizować czynności samoobsługowe bez przeszkód. Bardzo lekka niepełnosprawność intelektualna, zgodnie z klasyfikacjami ICD-10 czy DSM-5, oznacza ograniczenia raczej w sferze uczenia się, ale nie codziennych czynności fizycznych – takie osoby najczęściej nie mają problemów z ubraniem się, szczególnie jeśli mają już wyćwiczone nawyki. Typowym błędem myślowym jest tu utożsamianie „choroby” z koniecznością pomocy przy każdej czynności, tymczasem w opiece medycznej i społecznej kluczowe jest rozróżnienie pomiędzy schorzeniami ograniczającymi sprawność poznawczą i motoryczną a tymi, które wymagają jedynie kontroli farmakologicznej. Moim zdaniem, takie rozróżnienie to podstawa dobrej praktyki i świadomego podejścia do opieki. W wielu przypadkach zbyt pochopnie zakłada się niepełnosprawność tam, gdzie jej realnie nie ma, co prowadzi do niepotrzebnego wyręczania i ograniczania samodzielności. Warto o tym pamiętać, bo autonomia osób starszych czy przewlekle chorych jest dziś jednym z najważniejszych standardów opieki.