Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Wiele osób w pierwszym odruchu kieruje się ku różnym typom terapii aktywizujących, ale nie wszystkie są właściwe dla konkretnego celu, jakim jest poprawa komunikacji i wzmocnienie tożsamości u osoby z otępieniem. Ludoterapia, czyli zabawa w grupie, jest super przy integracji i aktywizacji społecznej, ale w przypadku choroby Alzheimera na wczesnym etapie nie skupia się na wspomnieniach ani nie daje takiego poczucia bezpieczeństwa emocjonalnego jak reminiscencja. Silwoterapia, czyli kontakt z naturą, to fajna sprawa dla ogólnego dobrostanu psychicznego i fizycznego, zwłaszcza na świeżym powietrzu, ale raczej nie daje narzędzi do budowania tożsamości poprzez wspomnienia. Terapia przez sztukę (arteterapia) działa wyśmienicie na kreatywność, ekspresję emocji i redukcję napięcia, jednak nie ma takiej mocy przywoływania dawnych doświadczeń, która jest kluczowa w chorobie Alzheimera. Z mojego doświadczenia wynika, że często błędnie utożsamia się te terapie jako uniwersalne, ale tak naprawdę każda służy innemu celowi terapeutycznemu. Największym problemem w tych podejściach jest to, że nie angażują one aktywnie pamięci autobiograficznej, a przecież na niej opiera się poczucie własnej tożsamości. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi i praktyką pracy z osobami dotkniętymi otępieniem, to właśnie powrót do przeszłości i rozmowa o dawnych wydarzeniach pozwala zachować komunikację i spójność osobowości. Warto pamiętać, że dobrze dobrana terapia powinna być nie tylko atrakcyjna, ale też funkcjonalna pod kątem celów rehabilitacyjnych.