W celu poprawy komunikacji z otoczeniem oraz wzmocnienia poczucia tożsamości u podopiecznej we wczesnym stadium otępienia spowodowanego chorobą Alzheimera, opiekun powinien zaproponować
Terapia reminiscencyjna to zdecydowanie jeden z najważniejszych filarów wsparcia osób zmagających się z chorobą Alzheimera, zwłaszcza na jej wczesnym etapie. W praktyce polega na przywoływaniu wspomnień z przeszłości za pomocą różnych bodźców, na przykład zdjęć, dawnych przedmiotów, muzyki czy rozmów o minionych czasach. No i właśnie w ten sposób można naprawdę poprawić komunikację z podopieczną – ona czuje się wtedy pewniej, bo porusza się w tematach, które są dla niej znajome i bezpieczne. To nie tylko wzmacnia poczucie tożsamości, ale też pomaga łagodzić lęk i dezorientację, które towarzyszą otępieniu. Moim zdaniem, szczególnie cenne jest to, że reminiscencja pozwala osobie starszej poczuć się wartościową, bo jej doświadczenia życiowe są doceniane. Z praktyki wiem, że takie spotkania potrafią wywołać uśmiech, a nawet łzy wzruszenia. W wielu placówkach opiekuńczych terapia ta jest już stałym punktem programu i zgodnie z wytycznymi Polskiego Towarzystwa Alzheimerowskiego przynosi świetne rezultaty. Często łączy się ją z innymi formami aktywności, ale to właśnie reminiscencja jest najbardziej skierowana na pogłębianie kontaktu i wzmacnianie poczucia własnej wartości.
Wiele osób w pierwszym odruchu kieruje się ku różnym typom terapii aktywizujących, ale nie wszystkie są właściwe dla konkretnego celu, jakim jest poprawa komunikacji i wzmocnienie tożsamości u osoby z otępieniem. Ludoterapia, czyli zabawa w grupie, jest super przy integracji i aktywizacji społecznej, ale w przypadku choroby Alzheimera na wczesnym etapie nie skupia się na wspomnieniach ani nie daje takiego poczucia bezpieczeństwa emocjonalnego jak reminiscencja. Silwoterapia, czyli kontakt z naturą, to fajna sprawa dla ogólnego dobrostanu psychicznego i fizycznego, zwłaszcza na świeżym powietrzu, ale raczej nie daje narzędzi do budowania tożsamości poprzez wspomnienia. Terapia przez sztukę (arteterapia) działa wyśmienicie na kreatywność, ekspresję emocji i redukcję napięcia, jednak nie ma takiej mocy przywoływania dawnych doświadczeń, która jest kluczowa w chorobie Alzheimera. Z mojego doświadczenia wynika, że często błędnie utożsamia się te terapie jako uniwersalne, ale tak naprawdę każda służy innemu celowi terapeutycznemu. Największym problemem w tych podejściach jest to, że nie angażują one aktywnie pamięci autobiograficznej, a przecież na niej opiera się poczucie własnej tożsamości. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi i praktyką pracy z osobami dotkniętymi otępieniem, to właśnie powrót do przeszłości i rozmowa o dawnych wydarzeniach pozwala zachować komunikację i spójność osobowości. Warto pamiętać, że dobrze dobrana terapia powinna być nie tylko atrakcyjna, ale też funkcjonalna pod kątem celów rehabilitacyjnych.