Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Wybierając aktywność dla osoby starszej z chorobą niedokrwienną serca, trzeba zawsze uwzględnić jej bezpieczeństwo i ryzyko powikłań. Trekking, choć może się wydawać atrakcyjny i zdrowy, często wiąże się z pokonywaniem nierównego terenu, przewyższeń, a czasem nawet z długotrwałym wysiłkiem. Tego rodzaju aktywność może łatwo doprowadzić do przeciążenia serca, szczególnie u kogoś, kto już podczas zwykłego wysiłku ma bóle w klatce piersiowej i duszność. Biegi terenowe, z kolei, to już całkowicie nieodpowiednia forma ruchu – wymagają sprawności, wydolności tlenowej i dużej rezerwy sercowo-naczyniowej. Starsze osoby z niewydolnością wieńcową, próbując biegać, bardzo szybko naraziłyby się na zagrażające życiu komplikacje. Często spotykam się z myleniem aktywności wytrzymałościowej z prozdrowotną aktywnością fizyczną – niestety, nie każda forma ruchu przynosi korzyści w przypadku poważnych schorzeń. Trening interwałowy jest z natury bardzo intensywny, opiera się na zmiennym, często wysokim tętnie, co również jest niewskazane przy niestabilnej chorobie serca. Częstym błędem myślowym jest przekonanie, że „im więcej, tym lepiej” – tymczasem w kardiologii starszego pacjenta obowiązuje zasada „tyle, ile organizm pozwala”. Spacery są tutaj optymalne, bo pozwalają na kontrolę intensywności i przerw, a przede wszystkim nie niosą ze sobą ryzyka nagłego pogorszenia stanu zdrowia. Praktyka pokazuje, że osoby, które wybierają bardziej forsowne formy ruchu, często szybciej się zniechęcają albo – co gorsze – trafiają do szpitala z powodu zaostrzenia objawów. Dlatego zawsze warto stawiać na rozsądną, bezpieczną aktywność, która daje realne korzyści zdrowotne i pozwala dłużej zachować sprawność.