W celu utrzymania sprawności fizycznej 70-letniej podopiecznej z chorobą niedokrwienną serca, u której podczas większego wysiłku występuje ból za mostkiem i duszność, opiekun powinien zaproponować jej
Spacery to zdecydowanie najbezpieczniejsza i najbardziej rekomendowana forma aktywności fizycznej dla osób starszych z chorobą niedokrwienną serca, zwłaszcza gdy pojawiają się dolegliwości bólowe czy duszność przy większym wysiłku. Lekarze i fizjoterapeuci zawsze podkreślają, że ruch powinien być dostosowany do indywidualnych możliwości chorego i nie prowokować objawów choroby wieńcowej. Spacery – szczególnie te w spokojnym tempie, najlepiej po płaskim terenie – pozwalają utrzymać odpowiednią wydolność serca, poprawiają krążenie, a jednocześnie nie obciążają nadmiernie układu sercowo-naczyniowego. Takie aktywności można łatwo dostosowywać do aktualnej kondycji podopiecznej, np. robiąc częstsze przerwy lub wybierając krótsze trasy. Z mojego doświadczenia, regularne, niezbyt intensywne spacery dają bardzo dobre efekty i pomagają też w utrzymaniu samodzielności osoby starszej. Warto dodać, że Polskie Towarzystwo Kardiologiczne zaleca właśnie łagodne formy ruchu, a nie forsowne treningi. Spacery łatwo wpleść w codzienny rytm dnia, nie wymagają specjalistycznego sprzętu i dają też korzyści społeczne, bo można je odbywać w towarzystwie, co sprzyja lepszemu samopoczuciu psychicznemu.
Wybierając aktywność dla osoby starszej z chorobą niedokrwienną serca, trzeba zawsze uwzględnić jej bezpieczeństwo i ryzyko powikłań. Trekking, choć może się wydawać atrakcyjny i zdrowy, często wiąże się z pokonywaniem nierównego terenu, przewyższeń, a czasem nawet z długotrwałym wysiłkiem. Tego rodzaju aktywność może łatwo doprowadzić do przeciążenia serca, szczególnie u kogoś, kto już podczas zwykłego wysiłku ma bóle w klatce piersiowej i duszność. Biegi terenowe, z kolei, to już całkowicie nieodpowiednia forma ruchu – wymagają sprawności, wydolności tlenowej i dużej rezerwy sercowo-naczyniowej. Starsze osoby z niewydolnością wieńcową, próbując biegać, bardzo szybko naraziłyby się na zagrażające życiu komplikacje. Często spotykam się z myleniem aktywności wytrzymałościowej z prozdrowotną aktywnością fizyczną – niestety, nie każda forma ruchu przynosi korzyści w przypadku poważnych schorzeń. Trening interwałowy jest z natury bardzo intensywny, opiera się na zmiennym, często wysokim tętnie, co również jest niewskazane przy niestabilnej chorobie serca. Częstym błędem myślowym jest przekonanie, że „im więcej, tym lepiej” – tymczasem w kardiologii starszego pacjenta obowiązuje zasada „tyle, ile organizm pozwala”. Spacery są tutaj optymalne, bo pozwalają na kontrolę intensywności i przerw, a przede wszystkim nie niosą ze sobą ryzyka nagłego pogorszenia stanu zdrowia. Praktyka pokazuje, że osoby, które wybierają bardziej forsowne formy ruchu, często szybciej się zniechęcają albo – co gorsze – trafiają do szpitala z powodu zaostrzenia objawów. Dlatego zawsze warto stawiać na rozsądną, bezpieczną aktywność, która daje realne korzyści zdrowotne i pozwala dłużej zachować sprawność.