Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

W chorobie Parkinsona najważniejsze są zaburzenia ruchu, a pozostałe wymienione objawy występują albo rzadziej, albo są znacznie mniej charakterystyczne dla tej jednostki chorobowej. Problemy z pamięcią nie są typowe na wczesnych etapach – owszem, w zaawansowanej fazie mogą pojawić się zaburzenia poznawcze czy nawet otępienie, ale to nie jest główny objaw. Bardzo często spotykam się z przekonaniem, że parkinson to coś podobnego do Alzheimera, a to moim zdaniem jedna z najczęstszych pomyłek spotykanych wśród uczniów. Jeśli chodzi o nastrój, to rzeczywiście depresja i spadek motywacji mogą współtowarzyszyć chorobie, ale też nie są one najbardziej rzucającym się w oczy problemem – pojawiają się raczej jako konsekwencja długotrwałej walki z chorobą oraz obniżonego komfortu życia. Zaburzenia spostrzegania, szczególnie w postaci omamów czy złudzeń, są raczej rzadkością i dotyczą tylko niektórych pacjentów, bardziej w późniejszych stadiach lub po zastosowaniu określonych leków. Sugerowanie, że to właśnie pamięć, nastrój czy spostrzeganie są kluczowe, wynika według mnie najczęściej z mylenia różnych chorób neurodegeneracyjnych albo zbyt pobieżnego podejścia do tematu. Dobrą praktyką jest zawsze zwracać uwagę na to, jakie objawy są podstawą rozpoznania danej jednostki – w przypadku Parkinsona to właśnie motoryka gra pierwsze skrzypce. Mam wrażenie, że niektórzy uczniowie nie doceniają znaczenia prostych, widocznych objawów, a skupiają się na tych bardziej „medialnych”. W praktyce podejście takie prowadzi do błędów diagnostycznych lub niepotrzebnego niepokoju u pacjentów. Jeśli ktoś zamierza pracować w ochronie zdrowia, warto wyrobić sobie nawyk wnikliwej analizy objawów i opierania się na faktach, a nie przypuszczeniach.