Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

W praktyce spotykam się często z nieporozumieniami dotyczącymi techniki oklepywania klatki piersiowej, szczególnie jeśli chodzi o kierunek ruchu czy sposób ułożenia dłoni. Uderzanie z wyprostowanymi palcami niesie ryzyko zbyt dużego nacisku na żebra i tkanki miękkie, co może prowadzić do powstania urazów, a nawet siniaków, zwłaszcza u osób z osteoporozą czy dzieci. Brak „łódki” w ułożeniu dłoni sprawia, że siła uderzeń nie jest równomiernie rozłożona, przez co nie wywołuje się potrzebnej wibracji powietrza w płucach – a to właśnie ten efekt wspiera odrywanie i przesuwanie wydzieliny. Jeśli chodzi o kierunek od szczytu płuc do podstawy, to jest to niezgodne z anatomią drzewa oskrzelowego – śluz grawitacyjnie i z pomocą ruchów rzęsek przesuwany jest ku większym oskrzelom, a więc od podstawy klatki piersiowej w górę. Oklepywanie w odwrotnym kierunku może skutkować zaleganiem wydzieliny w dolnych partiach płuc, co zwiększa ryzyko powikłań, takich jak niedodma czy infekcje. Z mojego doświadczenia wynika, że błędna technika wynika najczęściej z braku znajomości zasad fizjoterapii oddechowej – niektórzy myślą, że kierunek nie ma znaczenia, a to niestety prowadzi do gorszych efektów terapii. Standardy branżowe i wytyczne (np. Polskiego Towarzystwa Chorób Płuc) jasno podkreślają, że dłonią ułożoną w „łódkę” pracujemy od podstawy do szczytu, zawsze zgodnie z przebiegiem żeber, bo tylko wtedy możemy mówić o skutecznej i bezpiecznej profilaktyce powikłań płucnych.