Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Wiele osób myśli, że najlepszym wsparciem dla seniora z niepełnosprawnością będzie wyręczanie go w każdej czynności lub spełnianie wszystkich jego życzeń. W praktyce prowadzi to niestety do pogłębiania zależności i utraty motywacji do aktywności, a to pierwszy krok do szybkiego pogorszenia ogólnej kondycji – zarówno fizycznej, jak i psychicznej. Przekonanie, że przejmowanie obowiązków czy zapewnianie nadmiernego komfortu emocjonalnego zawsze pomaga, jest jednym z najczęstszych błędów w opiece długoterminowej. Wyreczanie w samoobsłudze sprawia, że seniorzy tracą resztki sprawności i czują się niepotrzebni. Z kolei spełnianie każdego życzenia, by nie pogorszyć nastroju, to droga donikąd – daje chwilowe poczucie bezpieczeństwa, ale w dłuższej perspektywie pogarsza sytuację, bo odbiera szansę na rozwój i wzmacnianie samodzielności. Próba „zajęcia” osoby starszej dużą ilością obowiązków domowych dla poprawy snu też nie jest rozsądna – nie bierze pod uwagę indywidualnych możliwości i może prowadzić do frustracji czy wręcz urazów. Takie podejście nie jest zgodne z wytycznymi nowoczesnej gerontologii i opieki długoterminowej. Najlepszą praktyką, popartą badaniami i obserwacjami w domach opieki oraz w środowisku domowym, jest stymulowanie aktywności dostosowanych do możliwości seniora. To pomaga utrzymać resztki niezależności, a jednocześnie poprawia nastrój i buduje poczucie sensu życia. Brak tego zrozumienia to częsty błąd – szczególnie u początkujących opiekunów czy członków rodzin, którzy w dobrych intencjach robią „za dużo”. Moim zdaniem, warto zawsze pamiętać, że realna pomoc to taka, która wspiera, a nie zastępuje, i daje osobie starszej szansę na bycie tak niezależną, jak to tylko możliwe.