Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

W wielu sytuacjach, jak opieka nad osobą starszą z niepełnosprawnością fizyczną, łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że najlepsze, co można zrobić, to wyręczać we wszystkim lub spełniać każdą prośbę, by nie urazić seniora albo nie pogorszyć jego nastroju. Niestety, takie podejście często prowadzi do zupełnie odwrotnych skutków – szybko pojawia się wyuczona bezradność i jeszcze szybsza utrata sprawności. Samo spełnianie życzeń, nawet tych drobnych, nie gwarantuje dobrego samopoczucia ani nie wspiera zdrowia. Osoby starsze, nawet jeśli mają ograniczenia fizyczne, potrzebują wyzwań na miarę swoich możliwości i poczucia, że są jeszcze potrzebne. To jest jedna z tych rzeczy, których nie da się zastąpić żadną ilością dobroci czy poświęcenia opiekuna. Planowanie dla seniora masy obowiązków domowych, by lepiej spał, też jest ryzykowne – w rzeczywistości może spowodować przemęczenie, frustrację i wręcz pogorszyć stan zdrowia. Obowiązki muszą być dopasowane do faktycznych możliwości, a nie narzucane dla samego zajęcia czasu. Wyręczanie osoby starszej w czynnościach samoobsługowych, choć wydaje się opiekuńcze, zwykle hamuje rozwój i utrzymanie sprawności – organizm, który nie ćwiczy nawet podstawowych ruchów, znacznie szybciej traci siły i zdolności. To częsty błąd w rodzinach: z obawy przed przemęczeniem praktycznie odbiera się seniorowi szanse na aktywność, przez co samopoczucie i stan zdrowia się pogarsza. Najlepsze efekty daje motywowanie do działania i wspieranie tam, gdzie naprawdę trzeba, a nie wyręczanie na każdym kroku. Takie praktyki są zgodne z wytycznymi WHO i Polskiego Towarzystwa Gerontologicznego, które podkreślają, że niezależność i aktywność są kluczowe dla zdrowia psychicznego i fizycznego osób starszych. Ostatecznie, nie chodzi o to, by senior nie robił nic „bo się zmęczy”, tylko by robił tyle, ile potrafi, a opiekun ma to adekwatnie wspierać.