Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Często spotykam się z przekonaniem, że w przypadku osób leżących niewłaściwym jest skupienie się na środkach farmakologicznych czy sprzęcie medycznym zamiast na codziennej, systematycznej pielęgnacji. Stosowanie środków zapierających to niebezpieczne uproszczenie – zamiast rozwiązywać problem, może wywołać zaparcia czy nawet niedrożność jelit, co prowadzi do powikłań, jak zatrucia czy stanów zapalnych. To nie jest standardowe postępowanie, a wręcz przeciwnie – w wytycznych pielęgniarskich podkreśla się, że manipulowanie wypróżnieniami farmakologią bez uzasadnienia bywa bardzo ryzykowne. Zakładanie cewnika do pęcherza, choć czasem konieczne w wybranych przypadkach, niesie ze sobą ryzyko zakażeń dróg moczowych oraz uszkodzeń śluzówki. Cewnikowanie powinno być ostatecznością i stosowane tylko wtedy, gdy inne metody zawiodą lub są przeciwwskazane. W codziennej opiece długoterminowej z osobami inkontynentnymi stawia się raczej na zapobieganie powikłaniom skórnym, nie na inwazyjne zabiegi. Umożliwienie korzystania z toalety lub krzesła sanitarnego brzmi dobrze, ale niestety u osoby całkowicie leżącej jest często niemożliwe lub wręcz niebezpieczne – przesiadanie się, dźwiganie, ryzyko upadków czy urazów eliminują tę opcję w praktyce. Typowy błąd myślowy polega tu na skupieniu się na działaniach „na skróty”, które wydają się wygodniejsze, ale nie rozwiązują najważniejszego problemu – ryzyka uszkodzenia skóry przez stały kontakt z wydalinami. Najlepsze efekty daje regularne oczyszczanie skóry, stosowanie kremów ochronnych i częsta zmiana pozycji chorego, bo to chroni przed odleżynami, odparzeniami i infekcjami. Takie podejście wynika z wieloletnich obserwacji oraz zaleceń Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego i WHO – proste, ale najskuteczniejsze.