Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Wybierając sposób poprawy stabilności podopiecznego w wózku inwalidzkim leżakowym, trzeba działać zgodnie z zasadami biomechaniki i ergonomii oraz mieć na uwadze bezpieczeństwo pacjenta. Nachylenie oparcia lekko do przodu niestety zadziała odwrotnie – zwiększy ryzyko zsunięcia się, bo ciężar ciała przesuwa się wtedy do przodu, a mięśnie tułowia muszą bardziej pracować, żeby utrzymać pozycję. To nie jest zalecane, zwłaszcza u osób z osłabioną kontrolą posturalną. Czasem można się spotkać z przekonaniem, że nachylenie oparcia do przodu mobilizuje do aktywności, ale w praktyce najczęściej prowadzi do większego zmęczenia i dyskomfortu, nawet do urazów. Z kolei podkładanie kółka gumowego pod pośladki wydaje się niekiedy kreatywne, ale w rzeczywistości jest niezgodne z zasadami profilaktyki przeciwodleżynowej i może nawet zwiększać ucisk w jednym punkcie, co sprzyja powstawaniu odleżyn. Takie rozwiązania są raczej doraźne, nieprzemyślane i nie mają uzasadnienia w literaturze branżowej. Poduszka z gąbki poliuretanowej, choć poprawia czasem komfort, to nie rozwiązuje problemu stabilności pozycji – ona głównie służy do zapobiegania odleżynom lub wyrównywania nierówności siedziska. Brakuje tu wpływu na utrzymanie równowagi, bo sam materiał poduszki nie zapewnia stabilizacji tułowia, a wręcz może czasem powodować, że siedzenie jest mniej pewne, jeśli poduszka się odkształca. Typowym błędem jest mylenie wygody z bezpieczeństwem – nie każde miękkie podłoże poprawia pozycję! Kluczowe jest takie ustawienie wózka i ciała, aby środek ciężkości był optymalnie rozłożony, a mięśnie nie musiały nadmiernie pracować. Najlepsze efekty przynosi więc regulacja oparcia, a nie dokładanie podkładek czy zmiana nachylenia do przodu. W praktyce warto pamiętać, że zanim sięgniemy po niestandardowe rozwiązania, trzeba oprzeć się na sprawdzonych metodach i konsultować wybory z personelem rehabilitacyjnym – oni naprawdę mają tu największe doświadczenie.