W strukturach organizacji pozarządowych można uzyskać wsparcie. Które z podanych działań w najpełniejszym stopniu zabezpieczą wsparcie dla osoby starszej?
Odpowiedź informacyjne, emocjonalne i rzeczowe jest najbardziej kompletna, bo tylko wtedy osoba starsza dostaje pełne wsparcie, jakiego faktycznie potrzebuje. W praktyce organizacje pozarządowe, które dbają o osoby starsze, zazwyczaj nie ograniczają się tylko do rozmowy czy doradztwa. Z mojego doświadczenia wynika, że seniorzy często mają bardzo różne potrzeby – czasem szukają wskazówek (czyli wsparcie informacyjne, np. jak załatwić sprawy urzędowe, jak korzystać z nowych technologii), czasem potrzebują zwykłej rozmowy i wsparcia emocjonalnego, bo samotność to ogromny problem w tej grupie wiekowej. No i jeszcze są rzeczy proste, ale bardzo ważne, czyli wsparcie rzeczowe – na przykład pomoc w zakupach, dowiezienie leków, czasem sprzęt rehabilitacyjny czy nawet paczki żywnościowe. Takie wieloaspektowe podejście jest polecane przez wszystkie poważne instytucje działające w tym obszarze, np. Polskie Towarzystwo Gerontologiczne czy Caritas. Bez tego trudno mówić o zabezpieczeniu realnych potrzeb seniorów – same rozmowy to za mało, tylko pieniądze też nie załatwiają sprawy. Standardy mówią jasno: wsparcie powinno być całościowe i dopasowane do indywidualnych sytuacji. Moim zdaniem dobrze, że w tej odpowiedzi pojawiają się wszystkie trzy elementy – to jest właśnie najlepsza praktyka w pracy z osobami starszymi.
Wiele osób błędnie zakłada, że wystarczy zapewnić osobie starszej jedynie wsparcie emocjonalne czy informacyjne, albo – z drugiej strony – skupić się tylko na aspekcie finansowym czy podnoszeniu na duchu. To typowy błąd myślowy, który wynika z uproszczonego patrzenia na potrzeby seniorów. Praktyka pokazuje, że codzienne funkcjonowanie osoby starszej zależy od połączenia różnych form pomocy. Samo wsparcie informacyjne i emocjonalne jest oczywiście bardzo ważne, bo pomaga odnaleźć się w nowych sytuacjach, daje poczucie bezpieczeństwa i przynależności, ale nie wystarczy, gdy trzeba np. zrobić zakupy, odebrać receptę albo zapewnić podstawowe artykuły do domu. Z kolei koncentrowanie się wyłącznie na finansach to za mało – pieniądze są tylko narzędziem, które nie zastępuje kontaktu, rozmowy czy praktycznej pomocy. Również działania podnoszące na duchu, choć bardzo potrzebne, są tylko jednym z elementów – nie rozwiążą problemów z codziennym funkcjonowaniem czy brakiem wsparcia rzeczowego. Standardy wypracowane przez organizacje takie jak Fundacja Senior czy Stowarzyszenie „mali bracia Ubogich” podkreślają, że kompleksowe wsparcie obejmuje nie tylko rozmowę i informację, ale też konkretną, namacalną pomoc rzeczową. Ignorując któryś z tych wymiarów, narażamy osobę starszą na poczucie osamotnienia lub brak poczucia bezpieczeństwa. Warto pamiętać, że najlepsze efekty przynosi równoważenie wszystkich typów wsparcia i dostosowywanie ich do realnych, aktualnych potrzeb seniora.