Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Wiele osób instynktownie kojarzy długotrwałe unieruchomienie starszych pacjentów ze schorzeniami układu ruchu, typu zapalenie czy zwyrodnienie stawów. To dość powszechne przekonanie, choć w praktyce opiekuńczej nie do końca precyzyjne. Oczywiście, leżenie w łóżku przez dłuższy czas faktycznie sprzyja sztywności stawów czy spadkowi masy mięśniowej, ale profilaktyka w tym zakresie wygląda trochę inaczej – dotyczy głównie ćwiczeń biernych, mobilizacji i zapobiegania odleżynom. Zapalenie stawów czy zwyrodnienia to procesy bardziej przewlekłe, często będące wynikiem długotrwałych chorób, a niekoniecznie samego leżenia po urazie. Rozedma płuc natomiast, choć jest chorobą układu oddechowego, zwykle nie rozwija się nagle w wyniku unieruchomienia, tylko jest skutkiem wieloletnich procesów, najczęściej u palaczy. W praktyce głównym zagrożeniem, które czyha na starszego, leżącego pacjenta, jest jednak zapalenie płuc – tu bakterie mają doskonałe warunki do namnażania, bo wydzielina zalega, wentylacja się pogarsza, a odporność spada. Typowym błędem jest więc skupienie się wyłącznie na układzie ruchu i pominięcie układu oddechowego. Warto pamiętać, że rekomendacje pielęgniarskie i geriatryczne od lat podkreślają znaczenie czynnej profilaktyki infekcji płuc właśnie w tej grupie ryzyka. Z mojego doświadczenia wynika, że nawet najlepsze ćwiczenia bierne nie zastąpią pracy nad oddechem i regularnym mobilizowaniem pacjenta do kaszlu czy głębokiego oddychania. Tak naprawdę, to czasem drobne codzienne działania mają największe znaczenie w zapobieganiu poważnym komplikacjom.