Zakres zajęć usprawniających ruchowo 78-letnią podopieczną z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc opiekun powinien uzgodnić
To jest dokładnie taki przypadek, gdzie najlepszym wyborem będzie fizjoterapeuta. Jeżeli mamy do czynienia z osobą starszą, zwłaszcza z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP), to trzeba pamiętać, że rehabilitacja ruchowa wymaga indywidualnego podejścia oraz szerokiej wiedzy o ograniczeniach i możliwościach pacjenta. Fizjoterapeuta to ktoś, kto doskonale zna zagadnienia związane z ruchem, ćwiczeniami oddechowymi, a także potrafi dobrać odpowiednią intensywność działań usprawniających. Standardy opieki nad pacjentami z POChP jasno wskazują, że plan rehabilitacji, szczególnie w wieku podeszłym, powinien być ustalany właśnie z fizjoterapeutą – to on wie, które ćwiczenia pomogą poprawić wydolność organizmu, a jednocześnie nie doprowadzą do niebezpiecznego przeciążenia czy pogorszenia stanu zdrowia. Moim zdaniem to podejście jest nie tylko bezpieczne, ale i najbardziej praktyczne – fizjoterapeuci są obecni w zespołach terapeutycznych i mają doświadczenie z tego typu podopiecznymi. Wielokrotnie widziałem, jak odpowiednio dobrany zakres ćwiczeń pomaga osobom starszym odzyskać nieco sprawności i poprawić komfort życia. Dobrze też wiedzieć, że według wytycznych Polskiego Towarzystwa Chorób Płuc oraz EBM, fizjoterapia oddechowa jest podstawą postępowania w POChP. Opiekun musi konsultować takie działania właśnie z fizjoterapeutą, by uniknąć ryzyka i zapewnić skuteczną pomoc.
Wybór osoby odpowiedzialnej za ustalenie zakresu zajęć usprawniających w przypadku seniora z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc wymaga zrozumienia kompetencji poszczególnych specjalistów. Masażysta, choć zna się na technikach masażu i może wpłynąć na rozluźnienie mięśni, nie posiada wiedzy ani uprawnień do planowania całościowej rehabilitacji ruchowej, zwłaszcza u osób z chorobami przewlekłymi układu oddechowego. Z mojego punktu widzenia, często myli się rolę masażysty z fizjoterapeutą, a to zupełnie różne zawody. Andropedagog natomiast, to specjalista zajmujący się edukacją dorosłych, co w ogóle nie ma związku z kwestiami usprawniania ruchowego czy rehabilitacji pacjentów geriatrycznych. Moim zdaniem wybór tego specjalisty wynika z nieporozumienia dotyczącego zakresu obowiązków, bo andragogika skupia się na nauczaniu i rozwoju osobistym, a nie na zdrowiu fizycznym. Surdopedagog, jak sama nazwa wskazuje, pracuje głównie z osobami z zaburzeniami słuchu, a nie z pacjentami mającymi problemy z układem oddechowym czy wymagającymi ćwiczeń ruchowych. Typowym błędem jest traktowanie każdego specjalisty jako potencjalnie kompetentnego w każdej dziedzinie opieki nad osobami starszymi. W rzeczywistości tylko fizjoterapeuta posiada profesjonalne przygotowanie do oceny stanu funkcjonalnego, doboru ćwiczeń oraz do monitorowania efektów usprawniania ruchowego u pacjentów z przewlekłymi schorzeniami, takimi jak POChP. Standardy branżowe oraz praktyka kliniczna jasno określają, że działania w tym zakresie muszą być konsultowane właśnie z fizjoterapeutą, nie z innymi specjalistami o zupełnie innym profilu zawodowym.