Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

Wiele osób myli zasoby instytucjonalne z innymi formami wsparcia funkcjonującymi w środowisku osoby starszej. Bardzo często pojawia się przekonanie, że rodzina, sąsiedzi, a nawet zabezpieczenie finansowe to właśnie te najważniejsze zasoby, na których powinna opierać się opieka nad seniorem. Tymczasem w pojęciu zasobów instytucjonalnych chodzi wyłącznie o formalnie zorganizowane jednostki, które posiadają określone standardy działania, są nadzorowane przez odpowiednie organy oraz świadczą usługi na bazie przepisów prawa. Rodzina i sąsiedzi, chociaż odgrywają ogromną rolę w codzienności osób starszych, należą do zasobów nieformalnych – to wsparcie emocjonalne, praktyczne, ale nieprofesjonalne i nie zawsze dostępne w pełnym zakresie. Zabezpieczenie finansowe i mieszkanie również nie mają charakteru instytucjonalnego – są to raczej elementy sytuacji materialnej seniora, a nie struktury niosące wsparcie zorganizowane na poziomie społecznym. Część uczniów myli też szpital z typowym zasobem instytucjonalnym środowiska, choć jest to instytucja, jej rola jest jednak skoncentrowana na leczeniu krótkoterminowym, często w trybie interwencyjnym, a nie na codziennym wsparciu czy szeroko zakrojonej pomocy socjalnej. Przychodnia i ośrodek pomocy społecznej są natomiast dostępne lokalnie, regularnie i kompleksowo wspierają osoby starsze na różnych płaszczyznach. Warto wystrzegać się uproszczonego myślenia, że każdy podmiot lub osoba udzielająca pomocy to od razu zasób instytucjonalny – kluczowa jest tu formalna struktura i działanie w oparciu o standardy oraz przepisy. Takie rozróżnienie jest podstawą profesjonalnej pracy w opiece społecznej czy gerontologii, co zresztą podkreślają wszystkie krajowe i europejskie standardy pracy z osobami starszymi.