Kwalifikacja: SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej

W przypadku osób starszych bardzo łatwo popaść w pułapkę myślenia, że każdy upadek prowadzi do złamania dowolnej kości, bo przecież ich układ kostny jest już kruchy. Jednak statystyka i praktyka medyczna pokazują coś innego. Złamania żeber owszem, mogą się zdarzać, ale najczęściej są efektem bezpośredniego urazu klatki piersiowej, na przykład podczas wypadku komunikacyjnego czy mocnego uderzenia – a nie typowego upadku na płaską powierzchnię. Jeśli chodzi o kręgosłup, to kompresyjne złamania trzonów kręgowych u seniorów rzeczywiście występują, zwłaszcza przy osteoporozie, ale przeważnie nie są typowym skutkiem upadku, tylko raczej nagłego przeciążenia lub nawet bez wyraźnej przyczyny. Z kolei kości śródstopia łamią się głównie przy urazach stopy, np. gdy coś ciężkiego spadnie na stopę albo podczas silnego skręcenia. Rzadko się zdarza, żeby upadek z pozycji stojącej powodował taki uraz, szczególnie u osób starszych, które zwykle upadają na biodra lub plecy. Najczęstszy scenariusz złamania po upadku u seniora to jednak uraz biodra, a konkretnie szyjki kości udowej. To wynika z anatomii – w tej okolicy kość jest relatywnie cienka, a obciążenie podczas upadku ogromne. Z mojego punktu widzenia, to ważne, bo zapobieganie takim złamaniom wymaga szczególnego podejścia do zabezpieczenia przestrzeni i profilaktyki upadków, a także leczenia i monitorowania osteoporozy, co podkreślają wszystkie nowoczesne wytyczne ortopedyczne i geriatria. Wiele osób myśli, że upadek to zawsze coś drobnego, ale w praktyce właśnie ten typ złamania prowadzi do najpoważniejszych powikłań i ogromnych obciążeń dla całego systemu opieki zdrowotnej.