Wspierając niewidomą podopieczną w zarządzaniu gospodarstwem domowym w placówce pomocy społecznej, opiekun powinien przede wszystkim organizować rzeczy podopiecznej
Wybór odpowiedzi dotyczącej odkładania rzeczy w te same miejsca oraz towarzyszenia podopiecznej podczas zakupów jest kluczowy w kontekście wsparcia osób niewidomych. Utrzymanie stałego miejsca dla przedmiotów wspomaga orientację przestrzenną podopiecznej, co jest niezmiernie ważne w codziennym życiu. Osoba niewidoma polega na pamięci oraz wyczuciu przestrzeni, a konsekwentne odkładanie rzeczy w te same miejsca minimalizuje ryzyko frustracji i zagubienia. Towarzyszenie podopiecznej podczas zakupów nie tylko umożliwia jej bezpieczne poruszanie się w przestrzeni publicznej, ale także wspiera w podejmowaniu decyzji zakupowych, co jest istotne z perspektywy samodzielności. Dobre praktyki w pracy z osobami niewidomymi podkreślają znaczenie oferty usług dostosowanych do ich potrzeb oraz zachęcania do aktywności i samodzielności. Przykładami mogą być wspólne zakupy, podczas których opiekun może opisywać produkty lub pomagać w nawigacji po sklepie, co prowadzi do zwiększenia pewności siebie podopiecznej w codziennym życiu.
Propozycja układania rzeczy według kolorów lub faktury materiałów w szafie nie jest odpowiednia w przypadku osób niewidomych, ponieważ ich percepcja wizualna jest ograniczona. Dla osób niewidomych kluczowe jest posługiwanie się innymi zmysłami oraz pamięcią przestrzenną, a nie klasyfikacja rzeczy w sposób wizualny, który jest im obcy. Dodatkowo, samodzielne robienie zakupów przez opiekuna, bez zaangażowania podopiecznej, może ograniczać jej niezależność i zdolność do podejmowania decyzji. Wspieranie samodzielności i aktywnego uczestnictwa w codziennych czynnościach to zasady przyjęte w nowoczesnej opiece nad osobami z niepełnosprawnościami. Zamiast chować przedmioty, należy je odkładać w stałe miejsca, co zapewnia łatwy dostęp do potrzebnych rzeczy. Kwestia doradzania podopiecznej w wystroju wnętrza, chociaż wydaje się pomocna, może być traktowana jako nieprzydatna, jeżeli nie uwzględnia indywidualnych potrzeb i preferencji osoby niewidomej. W praktyce, projektowanie przestrzeni powinno uwzględniać nie tylko estetykę, ale przede wszystkim funkcjonalność i użyteczność, co jest kluczowe dla osób z ograniczeniami wzrokowymi.