Prezentując dzieciom teatrzyk kukiełkowy, opiekunka przede wszystkim wspiera rozwój obszaru
Prezentowanie teatrzyku kukiełkowego dzieciom stymuluje przede wszystkim sferę poznawczą, ponieważ angażuje ich wyobraźnię, zachęca do analizy i interpretacji sytuacji przedstawionych w spektaklu. Dzieci obserwując kukiełki, uczą się rozpoznawania emocji, rozwijają umiejętności językowe poprzez dialogi oraz rozwijają zdolność krytycznego myślenia, analizując treści i postawy bohaterów. Przykładem praktycznego zastosowania może być wprowadzenie do dyskusji po przedstawieniu, co pobudza dzieci do formułowania własnych opinii oraz zadawania pytań. Dobrą praktyką w edukacji wczesnoszkolnej jest wykorzystanie teatru w celu wspierania rozwijania empatii, co jest kluczowym elementem w procesie edukacyjnym. Zgodnie z wytycznymi pedagogiki, takie działania wspierają wszechstronny rozwój dziecka, przyczyniając się do lepszego przyswajania wiedzy oraz umiejętności interpersonalnych. Teatrzyk kukiełkowy może również stanowić narzędzie do wprowadzenia tematów dotyczących społecznych norm, wartości oraz różnorodności kulturowej, co jeszcze bardziej rozwija sferę poznawczą dzieci.
Podejście do rozwijania umiejętności dzieci poprzez teatrzyk kukiełkowy nie obejmuje wyłącznie sfery biologicznej, fizycznej ani motorycznej, co ilustruje brak zrozumienia roli, jaką odgrywają takie aktywności w procesie edukacyjnym. Rozwój biologiczny nie jest bezpośrednio stymulowany przez sztukę, chociaż ogólna aktywność może wpływać na zdrowie dzieci. Również sfera fizyczna, związana z koordynacją ruchową, nie jest głównym celem teatrzyku kukiełkowego, który bardziej angażuje zmysły i rozwój emocjonalny. Wyłączanie sfery poznawczej z tego kontekstu prowadzi do mylnego wrażenia, że teatrzyk kukiełkowy nie może być użyty do nauki umiejętności analitycznych czy interpretacyjnych. Ponadto, w edukacji dzieci kluczowe jest łączenie różnych sfer rozwoju, ale teatrzyk kukiełkowy w szczególności ukierunkowuje się na rozwój poznawczy, co jest zgodne z teorią wielorakich inteligencji Howarda Gardnera. Ignorowanie tych aspektów prowadzi do utraty możliwości wzbogacenia procesu nauczania oraz do niezrozumienia, jak różne formy sztuki mogą być skutecznymi narzędziami edukacyjnymi, które mobilizują dzieci do aktywnego uczestnictwa w nauce poprzez zabawę oraz kreatywność.