Podopieczna na ogół wydaje się być smutna i przygnębiona. Zauważalnie staje się radosna, gdy odwiedzają ją kuzynki lub sąsiadki. Zachowanie podopiecznej może sugerować
Odpowiedź o niezaspokojonej potrzebie przynależności jest jak najbardziej na miejscu. Zauważasz, jak emocje podopiecznej są związane z tym, jak się zachowuje w kontaktach z innymi. W psychologii społecznej mówimy o przynależności jako o czymś, co jest mega ważne dla emocjonalnego rozwoju. Gdy ktoś czuje się izolowany, często wpada w smutek czy nawet w lęki. Patrząc na podopieczną, widzimy, że ożywia się przy kuzynach i sąsiadach, co pokazuje, jak ważne są dla niej więzi rodzinne i przyjacielskie. Ta teoria się sprawdza w terapii grupowej, gdzie budowanie relacji naprawdę pomaga w poprawie samopoczucia. Dlatego warto dbać o takie relacje, bo mogą one poprawić emocjonalne funkcjonowanie osób, którymi się opiekujemy.
Wybór opcji o niezaspokojonej potrzebie samorealizacji to jednak nie do końca to, co pasuje do opisanej sytuacji. Potrzeba samorealizacji, według Maslowa, dotyczy dążenia do osiągnięcia własnego potencjału, czyli realizacji osobistych celów. Osoby, które traktują tę potrzebę poważnie, często robią coś kreatywnego, rozwijają swoje umiejętności czy pasje. W przypadku podopiecznej widzimy raczej, że potrzebuje bliskości i akceptacji, niż rozwoju osobistego. Warto zauważyć, że kiedy jest w towarzystwie bliskich, zachowuje się lepiej, co może zaprzeczać teorii o jej problemach z relacjami. Zazwyczaj, gdy ktoś ma trudności z interakcjami, to ma je niezależnie od okoliczności, a tu ewidentnie coś jest inaczej. Emocje jak smutek czy przygnębienie niekoniecznie są oznaką niskich zdolności intelektualnych, a często wynikają z braku wsparcia emocjonalnego. Jeżeli nie zrozumiemy, co jest ważne w potrzebach ludzkich, to możemy źle ocenić, co naprawdę się dzieje. W opiece ważna jest całościowa perspektywa, żeby skutecznie wspierać osoby w trudnych sytuacjach.