W okresie remisji stwardnienia rozsianego podopieczny powinien
W przypadku stwardnienia rozsianego, szczególnie w okresie remisji, kluczowe jest zachowanie aktywności fizycznej na możliwym poziomie – nawet jeżeli pojawiają się pewne ograniczenia ruchowe. Odpowiedź, że podopieczny powinien wykonywać czynności mimo ograniczeń, idealnie wpisuje się w aktualne wytyczne rehabilitacyjne i neurologiczne. Z mojego doświadczenia wynika, że osoby aktywne, które angażują się w codzienne czynności adekwatnie do swoich możliwości, zdecydowanie lepiej radzą sobie z przewlekłym przebiegiem choroby i rzadziej doświadczają wtórnych powikłań, takich jak osłabienie mięśni czy zanik sprawności. Chodzi tutaj o to, by nie rezygnować z działań tylko dlatego, że są trudniejsze – często nawet proste czynności, jak krótki spacer, samodzielne przygotowanie posiłku czy ćwiczenia rozciągające mogą pozytywnie wpływać na samopoczucie i funkcjonowanie. Dobre praktyki branżowe podkreślają indywidualizację aktywności – nie chodzi o przekraczanie granic własnych możliwości, ale o konsekwentne wykorzystywanie swojego potencjału. Współpracując z rehabilitantami czy opiekunami warto ustalić plan aktywności, który będzie bezpieczny, ale nie wykluczający podopiecznego z codziennego życia. Takie podejście nie tylko zapobiega wtórnej niepełnosprawności, ale też wzmacnia poczucie sprawczości i motywuje do dalszej pracy nad sobą.
Często można się spotkać z przeświadczeniem, że osoby w okresie remisji stwardnienia rozsianego powinny unikać wysiłku fizycznego lub wręcz przeciwnie – natychmiast intensyfikować ćwiczenia. Niestety oba te podejścia nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną. Unikanie wysiłku fizycznego może prowadzić do szybszego pogorszenia sprawności, osłabienia mięśni, a nawet rozwoju tzw. wtórnej niepełnosprawności. Z kolei zwiększanie wysiłku fizycznego bez kontroli i podejmowanie intensywnych ćwiczeń może być niebezpieczne, bo organizm osoby ze stwardnieniem rozsianym jest wyjątkowo wrażliwy na przeciążenia, zmęczenie czy stres termiczny. Często spotykam się też z opinią, że w okresie remisji należy maksymalnie „nadrobić straty”. Tymczasem standardy neurologiczne i rehabilitacyjne zalecają umiarkowaną, regularną aktywność fizyczną, dostosowaną do aktualnych możliwości pacjenta. Intensywne ćwiczenia mogą prowokować zmęczenie, nasilać spastyczność albo prowadzić do urazów. Typowym błędem jest także traktowanie ograniczeń jako przeszkody nie do pokonania – zamiast tego należy adaptować aktywność, korzystać z pomocy urządzeń wspomagających lub wsparcia rehabilitanta. Moim zdaniem kluczowe to zrozumieć, że nawet drobna, codzienna aktywność i systematyczne wykonywanie dostępnych czynności może przynieść dużo więcej korzyści niż całkowita rezygnacja z ruchu lub nadmierne forsowanie się. Warto o tym pamiętać, planując opiekę czy wsparcie dla osób z SM.